Het zal je maar overkomen: je woont al sinds jaar en dag naar volle tevredenheid aan de Weeskinderendijk en dan ineens ligt er zomaar ineens een brief op de mat… een brief van de gemeente. Daarin staat, nee, niet letterlijk, maar door mij even vrij (in Jip-enJanneke-taal) vertaald: ‘Beste bewoner, jammer maar helaas, maar wij hebben uw huis nodig en een beetje pronto ook. Uw woning moet namelijk gesloopt worden, als gevolg van onze bouwambities (lees ontwikkeling Maasterras) en dus gaat u het verkopen. Aan wie? Aan ons natuurlijk. Wij zijn straks namelijk de enige partij aan wie u mág verkopen… dat gaan we dus wettelijk regelen om speculanten buiten de wedstrijd te houden. Goed, de gemeenteraad moet dat nog wél even afhameren, maar dá’s hooguit een formaliteit. Gaat u in de tussentijd alvast maar een beetje op Funda rondneuzen. Tot ziens en eh… alvast bedankt hè.’
En daar zit je dan in je fraai opgeknapte huisje dat je ooit tegen een redelijk schappelijk prijsje als ‘klushuis’ van nota bene de gemeente zelf kocht. Waarom schappelijk? Omdat de gemeente er destijds, vanwege een eerder, maar gefaald ontwikkelplan, het liefst zo snel mogelijk vanaf wilde. Kortom, je huisje, waar je jaren achtereen je hele ziel en zaligheid in stopte om er een paradijsje… om er een ‘thuis’ van te maken is uiteindelijk ‘zegge en schrijve’ hooguit ruim anderhalve ton waard. Toegegeven, de gemeente wil daar best nog wel een tikkie bovenop bieden hoor, maar daar schiet je natuurlijk geen bal mee op. Een beetje vergelijkbaar huis – qua formaat, ligging, afstand tot het centrum en parkeergelegenheid – kost immers al gauw (en dan heb je nóg mazzel) een tonnetje of drie. En oh ja… je mag ook nog even tegenspartelen. Hoe? Door vijf minuten in te spreken bij een commissievergadering op het Stadskantoor. Het voelde als een spelletje Monopolie… geblinddoekt en met het mes op de keel.