,,Nee joh… slecht weer bestaat helemaal niet; hooguit slecht bij het weer passende kleding. En trouwens… als je dan tóch vindt dat het buiten belabberd is, wacht dan gewoon even een kwartiertje, want het klaart altijd wel weer op.’’
Gekleed op windkracht 7 en mentaal ‘gewapend’ met die twee uitspraken van mijn favoriete (Schotse) komiek en tevens chronisch optimist Billy Connolly, stappen Blafmans en ik de auto in voor een wandeling in De Elzen. Nu houdt Blafmans niet van regen, maar koud heeft ze het, gezien haar dikke ‘ondervacht’ zéker niet, dus ik voel me allerminst schuldig over dit natte en winderige uitstapje. Dat hoeft ook niet want, eenmaal gearriveerd in dit prachtige stukje Dordts natuurgebied, heeft ze binnen een paar minuten al een hondenmaatje gevonden met wie het meteen dikke pret en dus rennen geblazen is. Arie, de baas van dat maatje – net als ik, vaste bezoeker van De Elzen – ken ik al héél lang en dus lopen we samen een stukje op. Natuurlijk is het gespreksonderwerp het weer. Het schijnt, zo ‘leerde’ ik die ochtend uit mijn eigen krant, juist héél gezond te zijn om in de volle regen te wandelen.
Volgens dit semiwetenschappelijke artikel gaat je haar er van krullen, is het goed voor je huid, vliegen de calorieën er sneller af en doet een (kennelijk zuurstofrijke) regenbui ook nog eens wonderen voor je humeur. Dat laatste omdat je jezelf, áls je eenmaal besloten hebt om tóch naar buiten te gaan, frisser, trotser en energieker voelt dan als je binnen bij de kachel zou blijven zitten. Terwijl ik dat alles aan mijn wandelgenoot vertel begint het nóg harder te regenen. Zó hard zelfs dat Blafmans en diens speelmakkertje Dushka het ineens op een lopen zetten richting parkeerplaats. Daar treffen we de beide viervoeters even later aan… schuilend, met verwijtende blik onder een afdakje.  ,,Ze hadden de krant zeker nog niet gelezen,’’ concludeert Arie.