Ik hoor het een inmiddels gepensioneerde wethouder – behoorlijk dominant in een vorig college – nóg zeggen: ,,Elk duur huis levert tenminste vier verhuisbewegingen op, waardoor goedkopere woningen vrij komen voor de eigenlijke doelgroep.’’ 
Met deze moeder van alle dooddoeners poogde Beter voor Dordt, bij monde van Piet Sleeking, nog enigszins te verantwoorden waarom het Dordtse gemeentebestuur zich in vorige collegeperiodes vooral richtte op de bouw van woningen voor mensen met een dikke beurs. En zo schoten hier in de afgelopen decennia wijken als De Hoven, Plan Tij, Visserstuin en De Dordtse Hout nog nét niet spontaan uit de grond. Op zich niks mis met die wijken hoor (nou ja, beetje saai… dát dan weer wel) maar voor de meeste starters of potentiële Dordtse’ doorstromers’ (jonge gezinnen met een kindje op komst bijvoorbeeld) volledig onbereikbaar. En nu snap ik bést wel dat het gemiddeld inkomen van ’arremoeistad’ Dordt een tikkie opgekrikt moest worden, maar feit is dat die recente BVD-gekleurde colleges daarin behoorlijk doorsloegen. Intussen werd voor het gemak immers even vergeten (in mijn ogen een ‘bewussie’ trouwens) dat er op dit eiland een woonkloof aan het ontstaan was, die nu nauwelijks nog binnen één generatie te overbruggen is.
Het verwondert mij dan ook niet dat de Dordtse Rekenkamer, die het Dordtse woonbeleid onderzocht,  min of meer tot diezelfde conclusie komt. Toegegeven, de Rekenkamer formuleert dat met veel meer tact en omhaal van woorden dan ik dat nu doe, maar feit is en blijft dat we in deze eeuw vooral bezig zijn geweest om Jan en Truus Modaal de stadspoorten uit te jagen. De woonlasten in deze stad staan hier immers nauwelijks nog in verhouding tot de inkomens. En tuurlijk… er komen ongetwijfeld straks ook wel een paar ‘gewone’ rijtjeshuizen of flatjes op en rond dat beoogde Maasterras en die Spuiboulevard twee-punt-nul, maar geloof me… da’s als proberen een bosbrand te blussen met een koppie lauwe thee.