Het journalistieke bestaan voelt soms aan als rondjes draaien in een carrousel. Zonder nou blasé te doen… als journalist met veel vlieguren, denk je steeds vaker: ja hoor… daar gaan we weer. Dat had ik bijvoorbeeld toen ik, een maand of wat geleden, in mijn krant las dat ‘onze’ lokale omroep in geldnood zit en aan de gemeentelijke bel trekt om een financieel gat de dichten. Dat bedoel ik niet cynisch, maar feiten zijn gewoon feiten: al zolang ik me kan herinneren, ledigt een gemeenteraad op dit eiland bij voortduring de financiële nood van wat nu RTV Dordrecht en vroeger de TROM heette; tonnetje hier, tonnetje daar, meestal aangeduid als ‘subsidie’ en soms in de vorm van een lening, die meestal tóch weer een verkapte gift is, want tot serieus terugbetalen komt het eigenlijk nooit. Zit ik daarmee? Ach… ik snap best dat een lokale omroep in een tafellaken-servet-gemeente als Dordt structureel een té benauwd budget heeft om de toko enigszins professioneel draaiende te kunnen houden. Dat probleem speelt nagenoeg overal in dit land en om die reden wordt er (van Rijkswege dus) momenteel aangestuurd op de vorming van beter geoutilleerde regio-omroepen. In Dordt en omstreken wilde dat tot op heden nou niet bepaald vlotten omdat de alhier actieve ‘lokaaltjes’ het liefst ieder hun eigen ‘evangelie’ wilden blijven uitdragen. Nou ja, tot voor kort, want de lokale omroepen in de polder hebben nu eindelijk samen een stichting opgericht om zich voor te bereiden op een streekomroep die er – ja óók in deze regio – vanaf 2027 wettelijk moet zijn. Alleen RTV Dordrecht weigert vooralsnog om hieraan mee te doen. Hoe dit verder loopt? Tja… ik zie voor de Dordtse gemeenteraad eigenlijk slechts twee opties: A, niet samenwerken betekent óók geen extra centen vangen of B, wederom wat tonnetjes bijplakken op een eigenlijk al lang niet meer te stelpen wond. Die keuze lijkt me nou niet zo héél ingewikkeld.