Het zal je maar gebeuren… een brief in de bus van de gemeente: beste bewoner, leuk hoor dat u aan de Weeskinderendijk woont, maar wij gaan daar in de toekomst een geinig en uitermate prestigieus project neerzetten met prachtige woningen (die voor u trouwens onbetaalbaar zijn) en dus moet u eh… weg. Maar niet getreurd hoor, want voordat het zover is heeft u de tijd om uw huis te verkopen… wél aan ons natuurlijk, anders betalen we ons straks blauw aan de een of andere slimme opkoper. Prettige Kerstdagen en tot ziens.
En natuurlijk was dat niet de letterlijke tekst van die brief, maar feit is gewoon dat het hier uiteindelijk gewoon op neerkomt. De 44 betrokken bewoners zullen die aankondiging in ieder geval als zodanig ervaren hebben en als gevolg daarvan doen ze logischerwijs ’s nachts al weken geen oog dicht. Want, wat koop je tegenwoordig in hemelsnaam nog terug voor die lousy twee, misschien twee-en-een-halve ton die jouw huisje moet opbrengen? Niks, noppes, nada  dus. Nou ja, in het noordelijkste puntje van Groningen misschien, maar toch zeker niet op je geliefde eiland van Dordt.
De kwestie kwam afgelopen maandagavond aan bod in het programma Hart van Nederland en zonder enige overdrijving – de makers hoefden er niet eens extra dramatiek aan toe te voegen – resulteerde dat in een hartverscheurende reportage.
En nu weet ik wel (dat stelde wethouder Burggraaf ook terecht in de reportage) dat de gemeente ‘een verantwoordelijkheid voor de stad’ draagt om de komende jaren drie á vierduizend nieuwe woningen te bouwen, maar je kunt zo’n project natuurlijk óók van serieus maatwerk voorzien. Daarmee bedoel ik dat je het plan óf zódanig zou kunnen aanpassen dat deze huisjes gewoon kunnen blijven staan, óf dat deze mensen dusdanig gecompenseerd worden dat ze, al dan niet op dat beoogde nieuwe Maasterras, een mooie nieuwe woning kunnen betrekken.
Ruimhartigheid is hier het enige juiste credo.