Op het moment dat u dit leest staat er een vrachtwagen in park Merwestein. Nee, dit keer niet om hertenbokjes af te voeren naar de poelier, maar om de kunstwerken aldaar te verwijderen ten einde deze weer terug te bezorgen bij de kunstenaars. En eerlijk gezegd verbaast me dat een beetje, aangezien die beelden en constructies daar, volgens afspraak, toch echt tot 2027 zouden mogen blijven staan. Het was een initiatief van omwonenden van het park – enkele jaren geleden alweer – om, in tijden van corona, de wandelingen door het park (er werd in die tijden van ‘alles dicht’ immers veel gewandeld) wat aangenamer en boeiender te maken. Het was ook een succesvol project, hetgeen ik opmaak aan het enorme enthousiasme waarmee de beeldenroute door heel veel parkbezoekers verwelkomd en omarmd werd. De kunst in park Merwestein was als het ware ‘het gesprek van de wandeling’ geworden.
Voor mijn podcast over het eiland van Dordrecht, getiteld ‘Het Bewoonde Eiland’ nam ik de beroemde fotograaf Vincent Mentzel een middag mee voor een beeldenwandeling door het park. Hij maakte, zo herinner ik me, bij zo’n beetje elk daar opgesteld kunstwerk nog nét geen huppeltje van blijdschap en betitelde de beeldenroute als een uitermate geslaagd initiatief.
Ook toen de coronarestricties inmiddels weer waren opgeheven, trokken de kunstwerken nog altijd veel belangstelling en dus kan ik het eerlijk gezegd maar moeilijk verkroppen dat nu besloten is om vroegtijdig een einde aan dit zo succesvolle kunstproject te maken. En ja, ik snap best dat sommige kunstwerken inmiddels enigszins aan slijtage onderhevig zijn, maar er zitten ook werken tussen die, gezien het materiaal waarmee ze vervaardigd zijn, nou juist als het ware op natuurlijke wijze assimileerden in de omgeving. Kortom, ik vind het prijzenswaardig dat de gemeente in het kader van Dordrecht 800 destijds zo enthousiast heeft meegewerkt aan dit initiatief, maar tegelijkertijd vind ik het diep treurig dat zoiets moois nu als een soort nachtkaars uitgaat.