Deze column is niet bestemd voor vandaag. U mag hem wel lezen natuurlijk, maar het is mij om later te doen… over een eeuw bijvoorbeeld, als wij er allemaal niet meer zijn.
Ik weet dat het Regionaal Archief ook deze krant elke dag weer in haar bestanden opslaat en ik heb de hoop dat ‘ie, ergens in de verre toekomst, door de een of andere onderzoeker wordt teruggelezen en dat die man of vrouw dan de volgende conclusie trekt: hoe hebben ze dit in Dordt nou toch in hemelsnaam allemaal kunnen laten gebeuren? Er werd in de jaren twintig van de vorige eeuw nota bene bijna dagelijks over geschreven?
Waarover? Over DuPont en Chemours, die er voor zorgden dat u geen eitjes van uw eigen kippetjes meer kon eten, die er voor zorgden dat we niet konden zwemmen in recreatieplassen, die bewerkstelligden dat we geen groenten meer ‘uit eigen tuin’ mochten consumeren, die ons wantrouwig en angstig maakten over de kwaliteit van ons kraanwater, die veroorzaakten dat mensen met ondefinieerbare klachten in het ziekenhuis, of erger nog, op de Essenhof terecht kwamen en dat er zwangerschappen werden afgebroken of kinderen geboren werden met bepaalde afwijkingen. En natuurlijk over al die mensen die daar elke dag weer tegen protesteerden en waarschuwden dat we onze eigen ondergang aan het bewerkstelligen waren.
Hoe kon het gebeuren, zo zal deze onderzoeker zich dan afvragen, dat hier destijds zo slapjes door de autoriteiten werd opgetreden? Hoe kon het toch gebeuren dat ingewikkelde regelgeving, rechtszaken, onderhandelingen en opgelegde dwangsommen over de gevaren van onafbreekbare restproducten in water, lucht en land, niet op enig moment tot dat enige juiste besluit hebben geleid? Namelijk, het onmiddellijk stopzetten van de productie aldaar.
Liever nog dan ‘mijn postume gelijkje’ te halen zou ik willen dat deze column over honderd jaar totaal irrelevant zal zijn.
Met die hoop in het hart wens ik u fijne Kerstdagen toe.