Het wordt me het jaartje wel op dit eiland… ik bedoel, als ik zo naar de Dordtse Historische Kalender kijk valt er hier in 2024 nogal wat te vieren en te herdenken. Even een greep uit het aanbod: het Albert Schweitzerziekenhuis bestaat dit jaar precies een kwart eeuw, de fast-ferry naar Rotjeknor vaart eveneens alweer 25 jaar en Pictura viert zelfs haar 250-jarig jubileum, hetgeen voor dit kunstenaarsgenootschap ongetwijfeld aanleiding zal zijn om in artistiek en publicitair opzicht eens flink uit te pakken.
Verder is het 175 jaar geleden dat ‘de Vereniging’ Kunstmin opgericht werd dus ook vanuit de theaterhoek zal er vast wel een zeker geluid klinken. En oh ja… het is dit jaar ook nog eens precies 725 jaar geleden dat Graaf Jan de Eerste deze stad het zogeheten stapelrecht verleende en ik kan me zo voorstellen dat deze gebeurtenis, die deze stad destijds zoveel welvaart bracht, eveneens niet ongemerkt voorbij zal gaan.
Tot zover de feestjes en partijtjes dus… (ik vergeet trouwens nog het eeuwfeest van Sportpark Reeweg) maar er ‘speelde’ 125 jaar geleden ook nog iets anders: b&w van Dordrecht overwogen in 1899 serieus om Zwijndrecht in te lijven. Een jaar later al lag hiervoor een kant en klaar provinciaal bestemmingsplan klaar. De Dordtse burgemeester en de Zwijndrechtse gemeenteraad zagen het hélemaal zitten en zelfs de toenmalige vorstin (Wilhelmina) juichte de ‘samenvoeging’ (in de praktijk vooral een annexatie) van harte toe. Het leek dus serieus te gaan gebeuren, maar uiteindelijk stemde de Dordtse gemeenteraad ‘te elfder ure’ tóch nog tegen want, zo bleek, diep in hun hart hadden Dordtenaren eigenlijk geen zin in ‘een samengaan’ met die Zwijndrechtse tuinders: ‘Dat zijn nog grotere viezeriken dan de Dubbeldammers, met slooten als openbare riolen.’ En dus ging het ‘feest’ niet door.
Ik verheug me nu al op het meer gedetailleerde verhaal hierover van onze huishistoricus Jaap Bouman en wens u intussen een gezond en gelukkig 2024 toe.