Met onregelmatige regelmaat blikte ik de afgelopen weken terug op het jaar dat nu bijna achter ons ligt. Dat doe ik vandaag nog één keer, zij het in meer algemene zin. Dordrecht in 2023 stond namelijk in het teken van bouwen. Je zou denken, prima toch? Er is hier groeiambitie en tegelijkertijd een enorme vraag naar woonruimte; dat lijkt dus een gevalletje één plus één is twee, maar dat is het niet. Er is namelijk een probleem: vraag en aanbod sluiten hier nauwelijks op elkaar aan. Want ja, er wórdt hier wel gebouwd en ook veel fraais bedacht en gepland, maar véél te weinig voor mensen met een modaal inkomen. En dat doet pijn, hetgeen gewoon voelbaar is aan het niet eens meer ‘verholen’ chagrijn hierover. Nagenoeg alle projecten en projectplannen op dit eiland kenmerken zich immers door één ding… namelijk dat ze nagenoeg ‘onbereikbaar’ zijn voor, ik noem maar even twee doelgroepen in nood, starters op weg naar zelfstandigheid en plaatsgenoten met ‘uitbreidingsplannen.’ En nee, de mensen over wie ik het heb zijn geen – excusez le mot – armoedzaaiers, maar ‘gewone’ Dordtenaren met een baan in bijvoorbeeld de zorg, het onderwijs of nota bene de bouwsector zelf. Om mij heen zie ik té veel jonge mensen, ja soms zelfs tegen de dertig alweer, die het ouderlijk huis simpelweg niet kúnnen verlaten omdat ze aanhikken tegen een voor hen té hoge huur- of aankoopprijs.  En ook zie (en ken) ik diverse mensen in deze stad die op zoek zijn naar ‘iets ruimers’, simpelweg omdat er een kindje op komst is.  Kortom – ik was immers aan het terugblikken – de woningmarkt ‘knelde’ hier het afgelopen jaar als nooit tevoren, simpelweg omdat diverse achtereenvolgende gemeentebesturen op dit eiland wat ál te gretig hebben aangekoerst op het aantrekken van die ó zo aantrekkelijke doelgroep ‘dikke beurs.’
Alsjeblieft… laat 2024 het jaar van de koerswijziging zijn.