Eerlijk gezegd voel ik me best wel een tikkie spuit elf met deze column over vuurwerk. Ik bedoel… zo’n beetje elke opiniemaker in stad en land heeft hierover inmiddels wel zo zijn of haar eitje gelegd toch? Alleen al om die reden had ik me voorgenomen om dat dit jaar nu juist een keer niet te doen. Ik krijg er trouwens ook nog eens zo’n ergerlijk Groundhog Day-gevoel bij, want de discussie over deze ooit zo leuke, maar inmiddels uit de hand gelopen traditie voeren we immers al zo’n beetje sinds de laatste eeuwwisseling met als resultaat eh… tja, niks eigenlijk. Morgen hoor je er niemand meer over. Dán is het tijd voor de wintersport en daarna alweer snel Pasen. Vervolgens EK-voetbal, grote vakantie, daarna traditioneel ruziën over Pietenkleurtjes en als we dát allemaal weer gehad hebben zetten bivakmutsjes met een overdosis testosteron alweer koers naar de Duitse Aldi voor een nieuw offensief met grof geschut op de eigen leefomgeving.
In de komende week leest u ongetwijfeld in deze krant hoezeer het meeviel allemaal: een Dordts knulletje is z’n handje kwijt, een paar autootjes gingen in vlammen op, het straatmeubilair van een café aan het Statenplein is goeddeels gesneuveld, alsmede wat openbare prullenbakken en geveltjes in stad en streek. En verderop in het land? Ach… twee doden hooguit (da’s minder dan vorig jaar), slechts één baby zwaar gewond geraakt, hier en daar wat oogjes en vingers gesneuveld en oh ja, ook nog ergens een volwassen vent doodgeslagen omdat hij was uitgevaren tegen wat knulletjes die vuurwerk naar zijn hondje had gegooid. Tuurlijk… er zijn ruim honderd brandweermensen, ambulancemedewerkers en politieagenten bedreigd, geslagen en met vuurwerk bekogeld, maar dát zijn gevalletjes eigen schuld dikke bult toch? Hadden ze maar niet in de weg moeten lopen.
Nee echt… ik kan me nu alweer zó verheugen op de vuurwerkdiscussie van volgend jaar. Ik ben nu eenmaal dol op tradities.