We groeien nog steeds, zij het nét een tikkie minder snel dan ‘gewenst.’ Met ‘we’ bedoel ik Dordrecht, dat op 1 januari van dit jaar maar liefst 122.041 inwoners telde. Dat zijn er dus 607 meer dan een jaar geleden. Als ik zomaar even wat voor me uit reken dan kom ik, zij het kort door de bocht, op de nu volgende prognoses: zou deze op zich bescheiden groei de komende zes jaar stabiel aanhouden (met ongeveer 600 per jaar dus) dan zitten we op de eerste dag van 2030 op een inwonertal van 125.683. Tien jaar later, in 2040 dus, zijn we dan met 131.753 Schapekoppen. Alleen is dat natuurlijk geen eerlijke rekensom, want vermoedelijk zal het inwonertal van deze stad de komende 16 jaar wel met wat méér dan 600 per jaar toenemen. Ik bedoel… als dat nieuwe Maasterras, de Spuiboulevard ‘twee-punt-nul’ en Stadwerven zich volgens planning blijven ontwikkelen en er een ferme inhaalslag gemaakt wordt met dat beoogde wijkje naast Plan Tij (uitstel vanwege rechtszaak) dan is de kans wel degelijk aanwezig dat we tegen die tijd enigszins in de buurt zullen komen van die nu ‘gedroomde’ 140.000 inwoners. Nu zult u zich wellicht afvragen waarom het gemeentebestuur haar zinnen heeft gezet op nou juist dát inwonertal (140.000 dus) in het jaar 2040.  Dat zit zó: in een qua inwonertal snel ‘opkomende’ Randstad mág Dordt (dat momenteel ook nog eens sterk vergrijst) eigenlijk niet achterblijven om in relatief opzicht geen ál te kleine gemeente te worden. Waarom? Omdat relatieve krimp uiteindelijk ten koste gaat van het voorzieningenniveau alhier; een ‘groter’ Dordt – op z’n minst evenredig meegegroeid dus met de rest van de Randstad – kan haar inwoners in de toekomst blijven bedienen op het gebied van zorg, onderwijs, werkgelegenheid, openbaar vervoer, cultuur en winkelaanbod. Dus, leuk of niet en los ook van de vraag of het daadwerkelijk zal gaan lukken… we hebben eigenlijk geen keus.