Het zal weinig helpen… dat bezwaar dat omwonenden aantekenen tegen de benodigde omgevingsvergunning van het, nabij de Dordtse Kil geplande asielzoekerscentrum. Zelfs een massaal ondertekende petitie kan wellicht hooguit nog enig uitstel veroorzaken, maar tot afstel kán en zál het zeker niet leiden.
Nu ben ik, vanuit humanitair oogpunt, persoonlijk geen tegenstander van het feit dat we in onze nog altijd uitermate welvarende westerse samenleving asielzoekers opvangen. Wél heb ik natuurlijk mijn bedenkingen bij de traagheid van de procedures die hiermee gepaard gaan, alsmede bij de behoorlijk scheve ‘verdeelsleutel’ in dit land, die vooral gestoeld is op de welwillendheid van gemeentes. Feit is namelijk dat slechts ongeveer 60 van alle 342 gemeentes in dit land asielzoekers opvangen, hetgeen betekent dat bijna 300 Nederlandse gemeentes structureel wegkijken voor een probleem dat simpelweg niet weg te kijken is. Dat Dordt dus haar verantwoordelijkheid pakt vind ik dan ook begrijpelijk en zelfs prijzenswaardig.
Nu kun je mijn overpeinzingen natuurlijk makkelijk ‘afdoen’ met de populistenkreet: wat een gezeur, gooi gewoon de grenzen dicht (daar zijn onlangs zelfs verkiezingen mee gewonnen) maar feit is en blijft dat dit simpelweg onmogelijk is, want in strijd met het Europees grondwettelijk recht op asiel en in strijd ook met alle afspraken die hierover (ja zelfs tot aan de VN) gemaakt zijn.
Maar ook los van de discussie over nut, noodzaak en efficiëntie van opvang in dit land, begrijp ik de bezwaarmakers wél. Waarom? Omdat ik deze geplande opvanglocatie (580 asielzoekers) voor een gemeente als Dordrecht – en al zéker op die beoogde locatie – simpelweg véél te groot vind. Kleinschaliger opvang – beter en ook ‘eerlijker’ verdeeld dan natuurlijk over zo’n beetje álle gemeentes in Nederland – is niet alleen menswaardiger ten opzichte van de betrokkenen, maar voor een lokale overheid ook stukken beter onder controle te houden.
Die kennelijk bestuurlijke wens tot grootschaligheid (zo heeft Ter Apel ons inmiddels wel geleerd) is gewoon vragen om moeilijkheden.