Een dwangsom dreigt en dus ligt er bij Chemours zomaar ineens een heel productielijntje stil. Want eh… money talks en bij elke overtreding (in dit geval het lozen van trifluorazijnzuur, ofwel TFA in het afvalwater) moet het bedrijf 125.000 euro ophoesten. En ook al is zo’n bedrag voor dit chemieconcern op zich een lachertje… zoiets kan op den duur behoorlijk gaan oplopen als je het probleem (uitfilteren dus) niet structureel weet op te lossen. Vandaar dat besluit om de boel voorlopig  maar even plat te leggen. Nee, niet uit medemenselijkheid dus, en ook niet uit oprechte zorg voor het milieu, maar simpelweg omdat er – in tegenstelling tot vroeger jaren – nu wél zorgvuldig ‘op de bedrijfsvingers’ toegezien en waar nodig getikt wordt. Nog niet eens zo héél zo lang geleden (oud-medewerkers hebben mij dit al meermalen verteld) werd er – zéker bij bij DuPont – wanneer dat zo uitkwam, wel degelijk van alles en nog wat geloosd.
We zullen vermoedelijk nooit helemaal zeker weten hoe lang al (en in welke hoeveelheden) TFA, met dank aan Chemours, inmiddels in het milieu terecht kwam. Wat we wél weten is wat hiervan de gevolgen kunnen zijn: áls deze stof (in feite een verbinding van fluor met azijnzuur) namelijk in het afvalwater en dus uiteindelijk ook in het drinkwater terecht komt, dan kan dit op langere duur desastreus uitpakken voor mens en milieu. En dus ligt het vervuilende productielijntje voorlopig even stil en wordt er intussen naarstig gezocht naar een oplossing. Maar nogmaals: dat doet Chemours niet uit bezorgdheid over ons aller welzijn. Waarom ik dat zo hard stel? Omdat dit bedrijf deze dwangsom intussen wél met droge ogen juridisch blijft aanvechten. Mocht een hernieuwd vonnis, om wat voor reden dan ook, tóch nog in het voordeel van Chemours uitpakken, dan wordt er gewoon weer ‘legaal’ TFA in het afvalwater geloosd. Iets met die heilige dollar… u weet wel.