Smakeloos. Dat was de eerste gedachte die bij me opkwam na het zien van de wijze waarop de gemeente Sliedrecht haar inwoners oproept om geen bezwaar te maken tegen de taxatie voor de onroerendezaakbelasting (OZB). Voordat ik verder op die campagne in ga, wil ik eerst melden dat ik best begrijp dat er, rondom OZB-taxaties in héél veel gemeentes (niet alleen in Sliedrecht) altijd wel weer enig ongenoegen ontstaat. Dit zowel bij het ambtelijk apparaat als bij de burgers. De waarde van uw woning wordt immers eens per jaar als het ware ‘gevangen’ in een getalletje en da’s een getalletje dat, zeker gevoelsmatig, eigenlijk zelden lekker ‘valt.’ Wordt de waarde van uw woning immers wat ál te laag ingeschat dan denkt u wellicht: mwoah… ik kom er komend jaar wel aardig vanaf, qua belastingdruk, zeg maar. Tegelijkertijd denkt u misschien: wacht even… mijn huis is absoluut méér waard dan dat en potentiële kopers kijken óók naar die OZB-waarde, dus dat is marktechnisch gezien nou niet echt fijn. Van dat ongenoegen maken commerciële bureautjes tegenwoordig (en steeds vaker ook) gretig gebruik door u op ‘no cure no pay-basis’ een handje te helpen bij het aantekenen van bezwaar. En dáár zit hem dan weer het gemeentelijk ongenoegen, want de behandeling van al die gratis aangeboden bezwaren komt, of ze nu gehonoreerd worden of niet, uiteindelijk voor rekening van de gemeente. En dus verzon Sliedrecht een campagne om tegengas te geven aan die wildgroei van professionele bezwaarmakers. Hoe? Tja… heel ongelukkig eigenlijk, want met een ‘campagnebeeld’ (lijkend op een anti-gok-site en mét ook de slagzin ‘Wat kost deze gok jou?’) wordt bezwaarmakers vooral een schuldgevoel aangepraat. Ik parafraseer even de campagnetekst: ‘Van de 137.000 euro  die al dat bezwaar maken ons jaarlijks kost kunnen we 2740 gezinnen met een laag inkomen van een boodschappenbon van 50 euro voorzien.’
Smakeloos en amateuristisch dus. Kun je als burger eigenlijk bezwaar maken tegen ranzige campagnes?