Dát het Maasterras er móet komen, staat wat mij betreft buiten kijf: er is hier nu eenmaal een schreeuwende behoefte aan woonruimte, maar we wonen wél op een eiland en zoals u weet is een eiland begrensd. Kortom, willen we, met die bouwdrang in het achterhoofd, onze polders overwegend groen houden dan is het op zich gecompliceerde gebied in de hoek van de spoorlijn en de Oude Maas zo’n beroerd alternatief nog niet voor de huisvesting van duizenden mensen. Alleen gaat die, op zich begrijpelijke bouwhaast, wat mij betreft ten koste van de zorgvuldigheid en dat leidt weer tot onnodig veel frustraties en verdriet. Met zorgvuldigheid – of beter gezegd met het gebrek daaraan – bedoel ik eigenlijk dat het college met dit op zich aantrekkelijke plan, a. te snel uit de startblokken schoot, b. te hoog van de toren blaast en c. te weinig ruimte open laat voor inspraak en eventuele bijstelling van de plannen. Dat laatste heeft, in mijn ogen, te maken met factor d. Die factor heet architectenbureau Mecanoo. Die ‘ontwerper’ is dermate prestigieus dat een gemeentebestuur (je ziet dat verschijnsel overal) ‘gevleid’ door zóveel aandacht van deze wereldberoemde ‘conceptbedenker’ al snel in de ‘starstruck’-modus schiet. Gevolg: de wil van Mecanoo is wet en bestuurders laten zich (onder het motto Cruyff spreek je nu eenmaal óók niet tegen) dingen té makkelijk welgevallen. En dus moeten er dijkwoninkjes sneuvelen, móet een toren per se héél hoog worden, moet de Zwijndrechtse brug ‘een toontje lager zingen’, is er weinig animo voor het inpassen van ‘gewone huisjes voor gewone mensen’, krijgt de raad (waar de geluiden van onrust immers vandaan horen te komen) nauwelijks ruimte om serieus mee te denken en worden bewoners van Weeskinderendijk en woonwagenkamp, die in de weg wonen van ‘het grotere geheel’ rücksichtslos opzij geschoven.
Niks mis met wat Rotterdamse voortvarendheid, maar dat mag natuurlijk nooit ten koste gaan van ‘de menselijke maat.’