Uiteindelijk viel het gelukkig mee… qua slachtoffers bedoel ik, maar toen ik het nieuws over die (zoveelste) brand in de Wielwijkse Short Stay Facility tot me nam, moest ik toch even terugdenken aan die Londense Grenfill Tower. Dit 72 meter hoge wooncomplex in de wijk Kensington werd in 2017 door brand verwoest en bij die ramp kwamen maar liefst 72 personen om het leven en raakten vele tientallen mensen gewond.
Of die vergelijking met Wielwijk ook maar een beetje verder gaat dan louter die ‘gedachteflits’ in mijn hoofd weet ik natuurlijk niet. Wat ik wél weet is dat er gelukkig veel verschillen tussen beide torenbranden zijn. Zo brak de brand in die Londense woontoren op een lagere verdieping uit, waardoor het vuur zich in sneltreinvaart naar alle hoger gelegen verdiepingen wist te verspreiden. Dat proces werd nog eens ‘versterkt’ omdat de Grenfelltoren een jaar eerder van nieuwe gevelplaten voorzien was en die platen, zo bleek, waren buitengewoon brandgevaarlijk en dus in feite ongeschikt om als gevelbekleding te fungeren.
De brand in de SSF begon op een hogere verdieping die relatief makkelijk bereikbaar was en dát, zo vertelde mij een bevriende brandweerman, zou je een geluk bij een ongeluk kunnen noemen.
De oorzaak van de brand in London bleek te zijn ontstaan door een defect aan een koel-vriescombinatie. Wat de exacte oorzaak is van de SSF-brand is vooralsnog niet duidelijk: was het een ongelukje of een ‘boos opzetje’ van een gefrustreerde bewoner? Dat laatste vermoedt in ieder geval de politie die zelfs al een verdachte op het oog heeft.
Gezien het feit dat zich in en rond de flat in de afgelopen jaren al vaker incidenten hebben afgespeeld (autobranden, portiekbrand, bommelding) is de vraag gerechtvaardigd of het nou wel zo verstandig is om in een dergelijk kwetsbaar torengebouw zóveel mensen met psychosociale problematiek bij elkaar te plaatsen. Da’s toch eh… een beetje spelen met vuur, denk ik zo.