Onze laatste ontmoeting eindigde in een arrestatie, nota bene tijdens een gesprek dat we voor de deur van Dirk voerden. Dat moet precies een jaar geleden geweest zijn, zo ontdekte ik gisteren. Ik herinner me dat de twee agenten nog vriendelijk tegen me zeiden: ,,Sorry dat we de conversatie onderbreken, maar we hebben ‘m even nodig.’’
In zijn wildste jaren werd de aan drugs verslaafde Akkie in de binnenstad herhaaldelijk opgepakt wegens winkeldiefstalletjes. Meestal liet hij zich dan gewillig meevoeren, alleen dit keer besloot hij zich heftig te verzetten. Ik wist waaróm, want hij had me zojuist verteld dat z’n moeder jarig was. Wat hij niet had verteld was dat hij haar verjaardagscadeau, een enorme doos bonbons,  even daarvoor zonder betalen uit de supermarkt had meegenomen.
Gezien zijn geringe formaat was het voor de agenten een klein kunstje om Akkie in het busje te laden. Sindsdien had ik hem in de binnenstad niet meer gezien.
Nu, wederom voor de deur van Dirk, komen we elkaar weer tegen en het valt mij op dat hij er behoorlijk gezond uitziet. Ik vraag hoe het met hem is. ,,Clean as a whistle,’’ luidt zijn antwoord. Na een korte celstraf mocht ik naar een afkickcentrum ergens in Friesland en op de een of andere manier lukte dáár wel wat in andere klinieken niet wilde lukken. Ik heb inmiddels weer een baan als stukadoor en ik woon tegenwoordig zelfs samen.’’
,,Hier in Dordt?’’ luidt mijn reactie.,,Nee, in Zoetermeer. Ik ben hier alleen maar op bezoek… m’n moeder is jarig. Daar ga ik zo naartoe, maar eerst even een doosje bonbons kopen.’’
Ik probeer niet in de lach te schieten, feliciteer Akkie en maak aanstalten om weg te lopen. Dan ineens vraagt hij  me om een eurootje. Even voel ik me in de maling genomen, maar dan zegt hij:  ,,Het is niet wat je denkt hoor. Ik heb gewoon een muntje nodig voor m’n winkelwagen.’’