Ik ben dól op Stadswerven en ik koester het feit dat ik daar, als binnenstadsbewoner tegenwoordig, via die Prins Clausbrug, zo makkelijk naartoe kan wandelen. En niet om te zeuren hoor, maar om even wat recht te zetten: als Dordtenaar ben ik oprecht trots op die brug, maar ik heb nog altijd een wat dubbel gevoel bij dat prijskaartje van ruim 12 miljoen euro dat hieraan vastgeketend zit. Niet eens zozeer vanwege dat bedrag op zich, maar vooral omdat het gemeentebestuur aanvankelijk uitging van nog geen derde daarvan en vervolgens machteloos toezag hoe dit prestigeproject met de dag duurder werd. Het werd een brug met een eigen dagkoers, zeg maar en voor mij symboliseert dat de machteloosheid van een destijds tandeloze raad in oppermachtige BVD-dagen. Voor voormalig wethouder Piet Sleeking – een man die gedurende zijn politieke loopbaan aan chronische kritiekjicht leed – was die brug kennelijk een wel héél persoonlijk prestigedingetje geworden en wat mij betreft mag die brug (sorry Claus) dan in de toekomst best wel worden omgedoopt in Piet’s Braniebrug.
Ik neem de man niks kwalijk, want over een jaar of vijftig zal dat prijskaartje hooguit een voetnoot in de geschiedenis vormen. En trouwens: in eerdere columns, een jaartje of tien geleden, was ik zelf behoorlijk mild over het feit dat de renovatiekosten van het Dordrechts Museum (en later ook het Energiehuis) gierend uit de klauwen liepen. Ik wuifde dat weg onder het motto: wat is een miljoentje meer of minder nou in het licht van de eeuwigheid?
Wat ik alleen zo jammer vind aan Stadswerven is dat er hier net, net als bij dat Maasterras, te overdadig is ingezet op het hoogste segment qua woningbouw. Gevolg: de verkoop verloopt er moeizaam en de bouw ligt al té lang stil. Mijn advies: pak je verlies en leg op die nog leegstaande plekken voorlopig een simpel plantsoentje aan. Terrasje er bij, Italiaans koffiebarretje. Paradijsje.
Gewoon een fantasietje hoor…