Verstandelijk gezien begrijp ik hem wel, die Wet Voorkeursrecht Gemeenten (WVG). En toch… tóch zegt mijn gevoel iets héél anders. Waarom? Omdat ik nu van op z’n minst 23 inwoners van deze stad weet dat ze momenteel liever even géén Dordtenaar waren geweest. Deze bewoners van de Weeskinderendijk zullen zich immers zwaar ‘in de tang genomen’ voelen (lees verlaten en bestolen) nu de zogeheten Bezwaarschriftencommissie (een in principe onafhankelijk adviesorgaan) heeft vastgesteld dat ze hun woningen, die ‘in de weg’ staan vanwege de voorgenomen Maasterras-plannen, nu voortaan alleen nog maar aan de gemeente (ofwel, ‘de tegenpartij’) kunnen verkopen. En ze weten ook wat die gemeente met hun ‘paradijsjes’ van plan is, namelijk aankopen met als doel ze zo snel mogelijk tegen de vlakte te gooien.
En nogmaals: die WVG is er niet voor niets. Die is bedoeld om overheden – in dit geval de gemeente Dordrecht dus – meer grip op de grondmarkt te geven. Je zet eventuele  speculanten, profiterend van de nu ontstane situatie, hiermee immers buitenspel. Dát snap ik op zich best, maar tegelijkertijd zet je de betrokkenen – in dit geval dus die bewoners van de Weeskinderendijk – op uiterst pijnlijke wijze klem. Waarom? Omdat je deze mensen nu, met de wet in de hand, volledig beperkt in hun onderhandelingspositie. Ik bedoel… zij moeten nu gaan afwachten in hoeverre de gemeente, met het oog op deze situatie, in financieel opzicht over de brug wil komen. In de tussentijd kunnen zij eigenlijk geen kant op.
Nu vind ik persoonlijk dat de gemeente het plan Maasterras óók nog altijd zou kunnen doorzetten met behoud van die woningen aan de Weeskinderendijk. Ik bedoel… gewoon een beetje aanpassen die plannen, die immers toch ook weer niet in gewapend beton gegoten zijn.
Hoe dan ook zouden de gedupeerden, wat mij betreft althans, royaal gecompenseerd moeten worden; zij hebben immers nooit om zoveel bestaansonzekerheid en de daarmee gepaard gaande ‘zielenpijn’ gevraagd.