Als politieagent doe je het nooit goed. Treed je wat ál te kordaat op dan staan er altijd wel een paar leegschedels, al ‘zuigend’ met telefoontjes klaar om je handelingen op beeld vast te leggen. ‘Politiegeweld!’ brult dan vaak zo’n ‘vervelio’ die, dankzij een gebrek aan opvoeding, al een puberleven de hoofdrol speelt in z’n eigen B-film.
Ben je als diender daarentegen wat ál te begripvol, dan ben je een watje en een aanfluiting voor het vak. ,,Wat een slap gedoe’’, brult dan meestal wel een of andere zolderkamertjesheld in boterletters op de sociale media. ,,Nee, in Frankrijk en Duitsland… dáár dwingen politiemensen nog écht respect af.‘’
De afgelopen dagen stond er veel eh… blauw in onze krant. Twee zaken van geweld tegen politiemensen trokken mijn aandacht: zo werden drie agenten, afgelopen zaterdagnacht, nabij de Grote Kerk ernstig mishandeld, terwijl ze bezig waren hulp te verlenen aan een bewusteloos geslagen jongeman die daar gewond op de grond lag. Een agent in Roosendaal kreeg afgelopen maandag klappen en trappen van een Dordtse man die weigerde om gefouilleerd te worden.  Bijna 13.000 keer zijn politiemensen in dit land vorig jaar slachtoffer geweest van geweldsincidenten en van – ook zo’n lekkere trend – ‘doxing’, ofwel privégegevens van agenten openbaren op internet. Wat mij vooral dwars zit is dat we dit allemaal nog gewoon zijn gaan vinden ook.
En zo kom ik uit bij de Dordtse wijkagent Hemen Najafi. Hij is momenteel te zien op een billboard, die onderdeel uitmaakt van een fototentoonstelling op de Spuiboulevard. Najafi verricht al jaren kleine wondertjes in ‘zijn’ wijk De Staart, waar hij, met name bij ‘randjongeren’ veel respect afdwingt. En nee, hij hoefde niet zo nodig op een van die enorme foto’s  te staan, maar hij deed het toch. Waarom? Omdat hij wil laten zien dat politieagenten ook maar gewone mensen zijn, die ’s avonds, net als u en ik, liefst ongedeerd thuis komen.
Dát dus.