Kent u dat verhaal van die Parijzenaar die elke dag in de Eiffeltoren ging lunchen? Toen hem gevraagd werd waarom hij nou juist dáár zijn middagmaaltijd verorberde, antwoordde hij: ,,Het is in de enige plek in Parijs waar ik die pokketoren niet hoef te zien.’’
Een soortgelijk gevoel heb ik zelf al jaren met het Statenplein. Ik vind dat plein (met uitzondering van die ouwe pandjes aan de Nieuwstraat) domweg lelijk. En nu geloof ik best dat het in die Belgische woontoren aldaar prettig wonen is, maar de buitenkant van die malle bouwdoos (het ‘concept’ staat op meer plekken in België en Nederland) kan me nog altijd niet bekoren. De oranjebruine kleur past niet bij de uitstraling van de binnenstad en die glasplaatjes voor de vensters zijn simpelweg tuttig. De woontoren heeft totaal geen ‘rapport’ met Dordt en de twee lange zijden van het plein (aan een kant beschilderd met een soort poepkleur) zijn ook niet bepaald een traktatie voor het netvlies. En dan het plein zelf: ‘betegeld’ met ranzig ogend Chinees graniet dat over de hele lengte van het plein inmiddels barsten en scheuren vertoont;  daarop een wat onbestendige fontein met een goedkope uitstraling. Kortom: het totaalplaatje schreeuwt (vooral op druilerige dinsdagen): ,,Wij zijn Almere in 1980.’’
En zo kom ik uit bij die Parijzenaar:ik kom het liefst op het Statenplein als het daar markt is, want dan hoef ik dat dooie plein even niet te zien. Toch vind ik het ook weer niet jammer dat die weekmarkt te zijner tijd gaat verhuizen richting Bagijnhof. Waarom? Omdat het Statenplein dan eindelijk eens serieus opgeknapt en ‘vergroend’ kan worden. Ik heb de bouwtekeningen voor dat ‘vernieuwde’ appartementencomplex (aan die poepbruine kant dus) gezien en dat viel me niet tegen. Nóg een voordeel: het plein kan straks ook weer serieus als evenementenplein gaan fungeren… het liefst trouwens mét behoud van winkels en met nóg meer horeca aan de pleinranden.