Als Dordtenaar hoef je niet op wintersport om je botten te breken… een fietstripje over het Bagijnhof is al méér dan genoeg om in aanmerking te komen voor een gipsvlucht met appeltaart. Hoe dat komt? Het Zweedse graniet aldaar is op sommige dagen dermate glad dat je hier (óf op de Visstraat) zéker met de fiets, gegarandeerd onderuit schuift. En nu komt er dus een slijpactie om verkeersdeelnemers meer grip te verlenen. Goeie zaak  – ik bedoel, je móet immers iets doen – maar ik blijf, intussen wél met de volgende vragen zitten? Waren er dan vooraf geen meetgegevens over de impact op deze steensoort na een regenbuitje? Of heeft er op het Stadskantoor iemand uit de losse pols bedacht: ‘Hé dat lijkt me nou wel geinig, Zweeds graniet op het Bagijnhof.’
En toegegeven, dat is het ook en met het feit dat graniet wat duurder is dan asfalt kan ik op zich ook wel leven. Alleen… nu moet er dus een kostbare ingreep plaats vinden en zijn we als belastingbetaler voor de zovéélste keer in de aap gelogeerd. Op het gebied van bestrating of herbestrating gaat het immers wel érg vaak mis in deze stad. Zo werd De Lange Gelderse kade een soort abortusroute vanwege de gaten en kuilen die daar na hernieuwde bestrating ontstonden, op het Scheffersplein lagen de keitjes, na herbetegeling, dermate schots en scheef dat het hier spitsroeden lopen geworden was en ook herinner ik me de Nieuwe Haven die in korte tijd meermalen op de operatietafel moest omdat men daar vergeten was bepaalde kabels te leggen. En dan was er óók nog iets met de Wijnstraat: dubbel werk vanwege ‘iets met voegen.’ Om nog maar te zwijgen van dat geprutst met die tunnel aan de Laan der VN, waar de tegels, vanwege verkeerde lijm,  een jaar lang letterlijk van de muren flikkerden.
Misschien toch eens wat minder uitbesteden aan Beun de Haas en co?