Vaste prik in de ochtend… op de bank met een bakkie, stapel krantjes op schoot, Blafmans aan mijn voeten en lezen maar. Het zijn al vijftien jaar, zo realiseer ik me, de ietwat luxueuze voorbereidingen op mijn dagelijkse column.
Dan de kranten dus: iets met Geert die – in tegenstelling tot die andere Messias- zijn ooit zo vuurrood opgediende wijn steeds makkelijker in water verandert in de hoop om tóch de eerste geblondeerde premier van Nederland te worden. Kansloze missie, vrees ik.
Verder gaat het vooral over prijsverhogingen, niet alleen de trein, maar ook de OZB en de afvalstoffenheffing worden duurder. En dus overweeg ik voor negen uur ’s ochtends al om te emigreren naar een tropisch eiland, waar je louter teenslippers hoeft te dragen, want die kan ik me tenminste nog veroorloven. Kansloos natuurlijk.
En dan stad en streek: in een Zwijndrechts hotel komen driehonderd asielzoekers logeren en de gemeente denkt die gasten (overwegend opgefokte adolescenten) straks een beetje zoet te houden door ze koffie te laten schenken aan de recreanten aldaar. Nu ben ik niet tegen die opvang aldaar hoor, maar in sprookjes geloof ik toch écht al een tijdje niet meer. Koffie schenkende asielzoekers bij het ARA? Kansloos.
In mijn krant zie ik een foto (uit Opsporing Verzocht) van een man in een Prada-jas die op 12 december een explosief liet afgaan in de Fregatstraat. De vraag is ‘Herkent iemand deze man?’ Dat wordt wederom een gevalletje kansloos, aangezien de man er op die nachtfoto (waarop z’n vermoedelijk donkere jas in wit wordt weergegeven) nog het meest doet denken aan een van die rennende spermatozoïden uit de Woody Allen-film ‘Everything you always wanted to know about sex (But were afraid to ask). En zoals u weet… rennende spermatozoïden zijn altijd met z’n velen en moeilijk herkenbaar.
Ik ga maar eens naar mijn werkkamer boven… al lijkt een écht serieuze column me nu toch echt behoorlijk kansloos.