Ooit hadden we in Dordt de welbekende Roemeense accordeonmeisjes, die lief lachten maar slecht accordeon speelden. Daarna was het hier op het bedelfront een tijdje rustig. Sinds enkele weken echter telt de binnenstad weer twee (zittende) bedelaars… eentje op de Sarisgang en eentje op een hoekje bij de Hema. Beiden zitten daar, zonder accordeon, maar wél met kartonnen bordjes waarop te lezen staat: ‘Homeless, hungry’ en ‘PTSS.’
Een van die jongens werd eerder deze week, precies op het moment dat ik langs liep, op boze toon toegesproken door een Hema-chef. Dat ging in kostelijk Dordts Engels: ‘Hé you… you ken not bedel here, want dis is de Hema… dus go awee or I will bel the police.’
Een hulpvaardige straatkrantverkoper aldaar (volgens mij loopt hij al jaren met een Libelle uit 1987 te leuren) verwees de jongen op vriendelijke toon naar de Sarisgang, die immers lang genoeg is voor twee bedelaars. Alleen… dát wilde de ‘Hema-zitter’ niet en ik denk ook wel te weten waarom; de beide bedelaars kennen elkaar en hebben onderling afspraken gemaakt over wie op welke dag wáár mag zitten. Twee bedelaars in één straat is immers niet alleen slecht voor de dagomzet, maar gezien het dan ontstane straatbeeld, ook vragen om moeilijkheden. Ik bedoel… volgens mij is bedelen, op grond van een plaatselijke verordening, uiteindelijk gewoon nog altijd verboden in hartje Dordt.
De bedelaar van de Sarisgang zit zo’n beetje de hele dag tegen een gevel geleund met vóór hem die eerder genoemde kartonnen bordjes. Hij spreekt ook een aardig mondje Engels, maar hij kon of wilde me gisteren – nadat ik hem een banaantje had overhandigd – geen antwoord geven op de vraag waar hij nou eigenlijk vandaan komt. Wel had hij trouwens liever een eurootje dan een banaantje, maar die misvatting mijnerzijds (al staat er toch écht ’hungry’ op zijn kartonnetje) zag hij voor deze keer door de vingers.
Altijd vriendelijk, die Roemenen.