De Kromme Elleboog, waar ik precies tegenover woon, had in een ver verleden een nogal bedenkelijke reputatie. ,,Het was eind jaren veertig, beginjaren vijftig een heuse Dordtse achterbuurt en om die reden mocht ik daar van mijn ouders als jong meisje niet eens in de buurt komen’’, zo vertelde mij ooit m’n schoonmoeder zaliger.
Wist u trouwens dat er in heel veel Nederlandse gemeentes straten bestaan die Kromme Elleboog heten?  En wist u ook dat de omwonenden (van de Dordtse Kromme Elleboog dus) in de jaren zestig ooit geprobeerd hebben om die, in hun ogen mallotige naam, veranderd te krijgen?
Ik vind het een geweldige naam voor een straat en dagelijks kijk ik tegen dat straatnaambordje aan, zowel vanuit mijn voor- als mijn achterraam. Dat laatste verdient enige uitleg. Een paar meter van mijn voordeur hangt het officiële bordje van de Kromme Elleboog en de ‘voorganger’ daarvan hangt aan de schuur in mijn achtertuin. Hoe dat komt? Toen winkelcentrum Drievriendenhof nog een serieus druk winkelcentrum was, reden vrachtwagens aan de achterzijde (aan de Kromme Elleboog dus) hier af en aan ter bevoorrading van de winkels. Na een onhandige manoeuvre tikte ooit een vrachtwagen het straatnaambordje van het paaltje af en aangezien dat bordje vervolgens dagen achtereen op straat bleef liggen heb ik het vervolgens geconfisqueerd.
Gisteren, bij het opruimen van mijn werkkamer, kwam ik er achter dat ik zelfs twee bordjes ‘Kromme Elleboog’ in bezit heb. Dat tweede exemplaar kocht ik ooit (voor 15 euro) op een veiling van het destijds kersverse Onderwijsmuseum. Die had als doel de nodige financiën bij elkaar te halen om de schoorsteen – die op dit gebouw stond, toen daar nog verzekeraar ‘De Holland’ gevestigd was – weer in oude glorie te herstellen.
Dat is, zo blijkt uit het bijbehorende certificaat, inmiddels alweer tien jaar geleden. Alleen is die ‘beloofde’ schoorsteen er nooit gekomen. Daar moet ik deze week tóch eens over bellen.