Voorrang op de woningmarkt voor wie een zogeheten ‘cruciaal’ of ‘essentieel’ beroep uitoefent. Nadat de Tweede Kamer daar eerder al mee akkoord ging en de Eerste Kamer afgelopen december nog eens een bevestigende klap op dat wetsvoorstel gaf, gaat de gemeente Dordrecht hier nu, middels een zogeheten ‘pilot’ mee aan de slag.
Goed idee of eh… misschien toch wat kort door de bocht? Mijn gevoel zegt natuurlijk het eerste; ik bedoel, niet voor niets gaf ik in eerdere columns al meermalen aan dat het wellicht een goed idee zou zijn als het gemeentebestuur die ‘droom’ (meer mensen met duiten naar de stad halen) nu eens laat varen om de ‘huur- of koopkans’ voor, pak hem beet, politieagenten, zorgmedewerkers en onderwijzers enigszins te vergroten.
Deze nieuwe ‘benaderingswijze’ houdt in dat woningcorporaties in Dordt, straks bij de helft van het woningaanbod (het betreft hier huurhuizen en nieuwbouwwoningen met een waarde tót 390.000 euro) voorrang mogen verlenen aan genoemde beroepsgroepen. Da’s geen onlogische gedachte natuurlijk, aangezien juist die mensen de continuïteit van essentiële diensten (zorg, onderwijs en veiligheid) in een stad waarborgen. Simpel gezegd: je hebt ze gewoon keihard nodig.
Wat tóch een beetje blijft hangen is de vraag: wat is nou eigenlijk een essentieel beroep? Ik bedoel… toen ik in huis eens met een ernstige lekkage (jawel, héél vervellend, want tussen de muren) te kampen had, was ik maar wát blij met die loodgieter en die ‘droogspecialist’ die al binnen het uur in mijn huis daadkrachtig aan de slag gingen. Wat ik eigenlijk wil zeggen is (en alvast sorry als ik wat beroepen vergeet) maar in mijn ogen zijn loodgieters, vrachtwagenchauffeurs, machinisten, buschauffeurs, supermarktmedewerkers, bouwvakkers, koeriers en zélfs bepaalde ambtenaren toch ook behoorlijk essentieel om een stad een beetje draaiende te houden. En nee, voordat ú de grap maakt, dat zijn columnisten niet. Althans, u merkte er niks van toch dat ik deze column schreef vanuit mijn buitenhuis op Bermuda?