Er wordt in deze stad – sorry voor de flauwe taalgrap – de laatste tijd veel ‘geboomd’ over bomen en da’s, naar mijn mening, een goeie zaak. Het kan immers nooit kwaad om ons bij voortduring bewust te blijven van het feit dat bomen nu eenmaal onontbeerlijk zijn voor de kwaliteit van ons aller leven. En daarom ben ik ook blij met die actiegroep (de Bomenridders) die ons daar bij voortduring aan herinnert. Wél vond ik die recente guerrilla-actie (op eigen initiatief jonge wilgen planten op de Wantijdijk) wat minder geslaagd, maar anderzijds moet ik erkennen dat dit de broodnodige publiciteit – ja, ook in mijn krant – opleverde en dus zou je kunnen stellen dat die malle actie nou ook weer niet bepaald nutteloos was. Ik bedoel: we hébben het er immers over… over het feit dat we ‘onze’ kostbare omen moeten koesteren. Dit met dank aan de Bomenridders dus.
En zo kom ik uit bij het voorstel van de Partij voor de Dieren om in deze gemeente een kapvergunning in te voeren die ook ‘van kracht’ is voor particulieren met een tuin. Simpel gezegd: als het aan deze partij ligt kunt u straks uw ‘eigenste’ boom in uw ‘eigenste’ tuintje niet meer zomaar even omleggen, ten behoeve van, ik noem maar wat, meer zonuren, een hottub of een tuinkeukentje. Aan de benodigde kapvergunning die daarmee gepaard gaat hangt dan vervolgens ook nog eens een prijskaartje. Goed idee of tóch nét een beetje té grote inbreuk op uw en mijn privédomein? Mijn eerste reactie (los van ‘lekker melkkoetje hoor’) was: ,,Ja, dááág… ik bepaal zelf wel wat ik in mijn eigen tuintje omhak.’’
Of het idee – overigens dan óók geldig voor de gemeente, die naar mijn smaak al jaren een véél te ruimhartig kapbeleid voert – uiteindelijk ook een raadsmeerderheid krijgt lijkt me twijfelachtig, maar het heeft me wél aan het denken gezet.
Ik zeg: geinig idee… niet doen.