Je kon er op wachten natuurlijk… op dat charmeoffensief van Chemours. In de vele jaren dat ik dit bedrijf – maar ook andere mega-vervuilers in stad en land, waaronder DuPont – beroepshalve volg, was er op enig moment immers altijd wel een of ander charmeoffensief: er werden wat voetbaltoernooitjes gesponsord, het buurthuis of de plaatselijke speeltuin kreeg een fraaie opknapbeurt, er werden wat omwonenden ingepalmd (die mochten dan ineens ‘serieus’ meedenken), die altijd zo lastige persmuskieten waren ineens ‘héle goeie vrienden’ en eh… ‘iets gezelligs met kindjes’ (lekker ravotten op een open dag) doet het meestal ook wel goed.
De achterliggende boodschap achter al die prachtige pr-stuntjes was altijd dezelfde: ‘Wij maken mooie en vooral broodnodige producten (want ó zo onontbeerlijk in de medische sector), wij hebben het beste met de mensheid voor en ijsbeertjes gaan ons zeer aan het hart.’’
En ook nu weer belooft Chemours-directeur An Lemaire ons een mooie nieuwe wereld met groene velden en helderblauwe waterplasjes: ,,We gaan er voor zorgen dat u straks weer lekker kan zwemmen en mierzoete aardbeitjes uit uw eigen moestuintje kan eten. Nee, écht wij willen louter een goeie buur zijn. Toegegeven… we moeten nog wél even wat onderzoekjes doen, maar geloof me, het komt állemaal goed.’’
Er hangt inmiddels zelfs een soort schikking (lees afkoopsom) met de gemeente in de lucht, want eh… money talks en zo’n rechtszaak sleept zich ook maar voort; da’s slecht voor het publieke humeur en vooral voor de reputatie en dan kun je maar beter een dealtje sluiten toch? Ik krijg altijd de kouwe rillingen van schikkingen die achter gesloten deuren ‘uitonderhandeld’ worden.
Intussen gaat de uitstoot (al dan niet sterk in percentages afnemend) volcontinu door. Neem het mij dus ook maar niet kwalijk dat deze Chemours-directeur bij mij het beeld oproept van iemand die plechtig belooft het dierenasiel te steunen terwijl ze de horlepiep danst in een nest met versgeboren puppies.