De Dordtse burgemeester Wouter Kolff was vorig weekend, samen met een delegatie Dordtenaren uit het wereldje van kunst, cultuur en onderwijs, op bezoek in partnerstad Recklinghausen. Dordrecht en Recklinghausen zijn immers al een halve eeuw ‘vrienden’ en zo’n vriendschap moet toch een beetje gevierd en onderhouden worden. Overigens heeft Dordt ook al decennia achtereen zogeheten jumelages met Hastings in Engeland, Varna in Bulgarije, Bamenda in Kameroen en met naamgenoot Dordrecht (Emalahleni) in Zuid-Afrika. 
Nu kun je natuurlijk altijd wel zo je bedenkingen uiten over nut en noodzaak van dit soort gemeentelijke ‘partnerschappen’ en – ook niet onbelangrijk – de kosten die daarmee gemoeid zijn, maar ik ben er eerlijk gezegd tóch altijd nog wel blij mee. Waarom? Daar kom ik zo op terug. Eerst even een stukje geschiedenis. De beide Dordtse West-Europese partnerschappen zijn, na de Tweede Wereldoorlog, vanuit idealistisch oogpunt, ontstaan onder het motto ‘nooit meer oorlog’, zeg maar. De banden met de beide Afrikaanse steden zijn, zo zie ik het althans, wellicht iets meer gericht op ontwikkelingssamenwerking en de relatie met de Bulgaarse havenstad Varna (net als Dordt, havenstad) heeft soms zelfs een wat zakelijk karakter. Hoe het ook zij, het kan in mijn ogen nooit kwaad om als stad hier en daar eens ‘over de grens’ te kijken, ofwel… bij elkaar een lichtje op te steken en van elkaar te leren en te genieten. En geloof me, bestuurlijke ‘snoepreisjes’ op louter gemeentekosten zijn die partnerbezoekjes al jaren niet meer hoor. Veel kosten wordt tegenwoordig gedekt door sponsors. Die lousy anderhalve ton per jaar die de gemeente hier jaarlijks in steekt biedt, wat mij betreft althans, geen aanleiding om er nu een punt achter te zetten. Aan vriendschap verbindt je immer geen prijskaartje. Toch ben ik niet kritiekloos: die jumelages hebben nog altijd een wat elitair karakter en gaan meestal goeddeels buiten de gemiddelde burger om. Op het gebied van ‘bredere publieke betrokkenheid’ valt hier nog veel winst te boeken.