Hij is al lang niet meer onder ons… tóch denk ik nog vaak aan hem. Dit omdat ik de laatste tijd, vaker dan ooit tevoren, een ‘Frits Bommetje’ toegeworpen krijg. Vind ik dat erg? Nee, want ik ben nu eenmaal ooit door mijn werkgever op mijn vaste plekkie in deze krant geposteerd met de opdracht: ‘Wees vooral de temperatuurmeter van de stad.’
Alleen al dáárom ben ik altijd bereid om klachten en ergernissen over ‘al wat speelt, schuurt en wringt’ op dit eiland serieus aan te horen.
Bijkomend verschijnsel is echter dat mensen mijn ‘signaalfunctie’ soms verwarren met die van ombudsman. Alleen al om die reden begint een begroeting op straat niet zelden met de zin: ‘Weet je waár je nou eens een stukkie over moet schrijven?’ Dit, zo begrijp ik, met de achterliggende verwachting dat ik ‘het probleem’ persoonlijk wel even kan oplossen.
Op de Voorstraat en de diverse vertakkingen daarvan gaat het al enkele maanden opvallend vaak over één en hetzelfde pijnpunt… namelijk de ernstig toegenomen overlast van véél te hard rijdende (bezorg)scooters, fatbikes en zélfs auto’s op deze wandelstraten. En dat speelt zich niet alleen ’s avonds af, maar juist en vooral ook op uren dat deze voertuigen hier niet eens mógen rijden.
Het zijn niet louter winkelende mensen die hierover hun nood klagen… ook sommige winkeliers en mensen die hier uiteenlopende werkzaamheden verrichten hebben er schoon genoeg van.  ,,Het is dat ik hier voor een klus moet zijn, maar ik zou ik toch wel twee keer nadenken alvorens ik hier met mijn kinderen zou gaan winkelen. Je moet hier namelijk ogen in je rug hebben om te voorkomen dat je van je sokken gereden wordt’’, zo vertelde mij onlangs een timmerman op de Voorstraat.
De klagers (ik sprak er inmiddels tientallen) hebben gelijk… dat toegenomen gesjees op en rond de Voorstraat is mij ook al maanden een doorn in het oog. Vandaar dit ‘signaaltje’ dus.