Klimaatontkenners daargelaten zijn we het eigenlijk allemaal wel eens over het feit dat de schone energie die windmolens oplevert, veruit te verkiezen valt boven energie die we met fossiele brandstoffen opwekken. Probleem is dat we die dingen over het algemeen nou niet bepaald mooi vinden en dat ze ook nog eens ons ‘panoramisch’ uitzicht verpesten. Ik ken gebieden in Nederland (en ook in Duitsland en Luxemburg trouwens) waar ik bijna serieus depressief wordt vanwege die enorme hoeveelheid aan witte reuzenmasten aldaar. Dan denk ik… vroeger was het hier toch écht een stuk mooier. Maar goed, dát is kennelijk nu eenmaal ‘de prijs’ die we betalen voor een planeet waarop het, ook voor generaties na ons, een beetje aardig toeven blijft.
Wat mij betreft zouden die krengen állemaal op zee moeten staan en dan het liefst zo vér mogelijk uit ons blikveld. Dat kán overigens goed (we doen het al her en der) alleen zijn windmolens op zee ongeveer drie keer zo duur in bouw en onderhoud als windmolens ‘om de hoek.’ Die extra kosten slaan een behoorlijke deuk in het tóch al moeizame (want nog altijd zeer subsidieafhankelijke) ‘rendement’ er van.
Kortom… horizonvervuiling is vooralsnog onontkoombaar, al zijn er in mijn ogen, ja zélfs in dit kleine landje, plekken die je hiervan moet vrijwaren. Ik ben het dan ook eens met de directeur van de stichting Werelderfgoed Kinderdijk, die waarschuwt voor ‘het gevaar’ dat de negentien beroemde molens van Kinderdijk dreigen niet alleen hun ‘smoel’, maar ook hun status van (UNESCO) Werelderfgoed te verliezen als in de nabijheid hiervan megawindturbines geplaatst worden. Daar bestaan namelijk plannen voor… althans er zijn locaties ‘in beeld’ op zes tot twaalf kilometer van Kinderdijk. Dat lijkt ver weg, maar die dingen kunnen honderden meters hoog worden en dán is het toch echt gedaan met die prachtige en unieke  ‘skyline’ aldaar.
Zelfs los van die UNESCO-status moet je dat gewoon niet willen.