Het hele verhaal is in mijn ogen niet meer dan een slechte aflevering van de Teleac-cursus ‘Lekker trutten met de natuur.’ Het verhaal speelt zich af op Stadswerven… u weet wel, dat versteende schiereilandje (ooit scheepsbouwgebied) aan de andere kant van de Prins Clausbrug. Het is, dat gaf ik al eens eerder aan, een geslaagd stukje Dordt met veel licht, lucht en ruimte en – dat was ook het doel van dat nieuwe buurtje – veel woonruimte in het segment ‘schaapjes op het droge.’
En dan hebben er ineens weer een paar boswachtertjes een natte droom: Dijkje hier, boompje daar, paadje zus, waterstroompje zo. En oh ja, dát stukkie is voor de roodgestipte tjiftjaf, op dat andere plekkie mag de Noorse woelmuis wat eh… woelen, die bomen links zijn voor de boommarter en die inmiddels florerende beverpopulatie moet het verder zelf maar regelen. Kortom… we gaan nét doen of het de Biesbosch is: En inderdaad denkt die bever: Hé, kijk… da’s nét de Biesbosch hier, maar dan met betere koffie en een yogaschooltje om de hoek. Weet je wat? Hier, onder die ouwe kraanbaan, gaan we een gezellig holletje bouwen.
Maar nee, beste bever, zo luidt de gemeentelijke instructie, da’s nou nét die ene plek waar je niet mag komen, want anders stort op een dag die kraanbaan in. En wat is de reactie van de plaatselijke natuurclub: doe niet zo mal… zo’n vaart zal dat echt niet lopen hoor. Laat die bever lekker met rust. Je wou toch de Biesbosch nabootsen? Nou… zó gaat dat dus.
En nu moet een bestuursrechter dus straks de asielaanvraag van een bever gaan beoordelen. En weet je wat? De uitslag zal me aan m’n knaagtandjes roesten; als het tóch mag onder die kraanbaan… prima en zo niet? Ach die beestjes redden zich verder wel hoor. Ze hebben naast bomen omknagen en dammetjes bouwen verder immers maar één hobby.