Wist u dat ruim de helft van Dordtenaren met een smalle beurs nauwelijks contact heeft met meer welvarende stadsgenoten? Ik las dat in een onderzoeksrapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Omgekeerd zitten ook de rijkere inwoners van Dordrecht steeds meer vast in hun eigen sociale bubbel. Beide ‘groepen’ leven op dit eiland in een omgeving waarin ze voornamelijk mensen met een vergelijkbaar inkomstenniveau tegenkomen.
Kennelijk groeit er in deze stad een ‘sociale scheidingswand’ die gestaag hoger en dikker wordt. De vraag is nu: hoe doorbreek je die wand? Of moeten we ons neerleggen bij het feit dat we in ijltempo naar een nóg hardere ‘tweedeling’ in de lokale samenleving aan het groeien zijn? En natuurlijk kom je – als je daar even over nadenkt – al snel uit bij allerhande ‘hoe-beuk-je-nou-door-die-muur-heen-plannetjes’,  zoals het organiseren van verbindende festiviteiten of het opzetten van buurtcentra. Op zich niks mis mee, maar ik betwijfel of zoiets ook écht werkt? Ik denk namelijk dat die tweedeling vooral een gevolg is van het feit dat opeenvolgende gemeentebesturen ‘arm’ en ‘rijk’ in deze stad de afgelopen jaren letterlijk (lees geografisch) uit elkaar dreven door hier min of meer semi-geïsoleerde woonwijken voor de louter welgestelden te bouwen. Dat begon met de Hoven en als snel volgden wijken en/of buurten als Plan Tij, Visserstuin, De Dordtse Hout, Amstelwijck, Wilgenwende, Stadswerven en straks wellicht ook het Maasterras en Tussentij (naast Plan Tij). En ja, ik weet het… dat zijn niet allemaal heuse villawijken, maar toch wel degelijk ‘eilandjes’ waar je met een bescheiden (of modaal) inkomen vandaag de dag volledig kansloos bent op de woonmarkt. Tijd dus, wat mij betreft, om in deze stad stevig in te zetten op ‘inbreiding’ met betaalbare woningen, uitgerekend op die plekken waar we tot voor kort louter voor de ‘hoogbeurzigen’ bouwden. Alleen zó hou je een Dordt met een sterkere onderlinge samenhang.
Het is juist ‘de menselijke mix’ die een stad sterk maakt.