De twee minuten stilte op de vierde mei hebben voor mij, in de loop der jaren, alleen maar diepere betekenis gekregen. Hoe dat komt? Omdat mijn moeder, die in 2019, kort voor haar 85-ste verjaardag, overleed, op 4 mei geboren is. Ons traditionele stiltemomentje beleefden wij dan ook altijd in gezamenlijkheid omdat mijn moeder nu eenmaal op die dag ‘verjaarde’ en ’s avonds dus veel bezoek ontving.
Logisch dan ook dat die plechtigheid om acht uur ’s avonds voor mij persoonlijk (en natuurlijk ook voor mijn broers, mijn zus en hun kinderen) inmiddels een wat dubbele lading gekregen heeft.
Die verjaardagen op 4 mei verliepen altijd als volgt: zorgen dat je binnen bent vóór achten, dán op het ‘moment suprême’ even stil zijn met z’n allen en daarna, hoe gek het ook klinkt,  ‘gewoon’ weer overgaan tot de orde van de dag. Die orde van de dag (nou ja… avond) was, vooral in vroeger jaren, dus uiteindelijk altijd weer een gezellige verjaardag met sigaretten in glaasjes op tafel, kaas, leverworst en zilveruitjes op een prikkertje, grappende en klaverjassende ooms en tantes en een fles Bokma die inderdaad ijs- en ijskoud stond. Die vermaledijde oorlog van mijn ouders en grootouders was na een kwartiertje altijd alweer héél ver weg… iets dat voor mij, als kind, wel eens moeilijk te bevatten was omdat ik eerder die avond, enkele wat oudere familieleden stiekem wel eens een traantje zag wegpinken.
Vreemd detail misschien, maar het feit dát mijn moeder de gezegende leeftijd van 84 jaar mocht bereiken had ze mede te danken aan een goedhartige Duitse soldaat die haar, in zijn motor met zijspan, in allerijl naar een ziekenhuis bracht toen ze, al 8-jarige (in bezettingstijd dus), dreigde te bezwijken aan de gevolgen van een binnen-oorontsteking. Ik vind het nog altijd een wonderlijke gedachte dat ‘een vijand’ voor héél even ook ‘vriend’ kon zijn.
Zovéél gedachten… en dat allemaal in twee minuten.