Als dagelijks columnist van het alledaagse moet je ‘het kleine nieuws’ niet schuwen. Want wat voor u en mij als lezer wellicht in eerste instantie soms ‘klein nieuws’ lijkt, is voor de mensen die het betreft in sommige gevallen helemáál zo klein niet. En dus wil ik het vandaag met u hebben over het fiets- en voetgangerstunneltje bij de Transvaalstraat. De vele ongelukken die daar de afgelopen jaren plaats vonden hadden namelijk soms grote gevolgen voor de direct betrokkenen.
Hoe het inmiddels gesteld is met de fietser die daar afgelopen vrijdag, als gevolg van een glad rooster in de bocht, na een val ernstig hoofdletsel opliep weet ik niet, maar wat ik wél weet is dat het daar – zo lang eigenlijk al als ik me kan herinneren – zo’n beetje elke jaar wel een paar keer goed raak, of beter gezegd… goed mis is. Vorig jaar nog botsten twee fietsers hier frontaal op elkaar en er staat me ook nog een eenzijdig ongeval in die tunnel bij (eind 2016) waarbij het slachtoffer dusdanig gewond raakte dat zij nog altijd dagelijks moet ‘knokken’ voor volledig herstel.
Het tunneltje deugt namelijk gewoon niet… in verkeerstechnisch opzicht bedoel ik. Van beide zijden kom je er met té hoge snelheid (want afdalend) aan- of beter gezegd inrijden en dan word je daar geconfronteerd met twee vlijmscherpe bochten op een vaak veel te glad wegdek. En nu kún je natuurlijk zeggen: dat staat allemaal keurig met borden aangegeven en wees daar dus vooral héél voorzichtig, maar eh… hou het hoofd daar als fietser maar eens koel met drie ‘jagende’ scooters in je nek. Ook ken ik de verhalen van voetgangers die hier op het smalle trottoir (ja, soms met kinderwagens) regelmatig doodsangsten uitstaan.
Die onmogelijke bochten in dit levensgevaarlijke tunneltje moeten er gewoon een keer uit. Het ongetwijfeld aanzienlijke kostenplaatje dat daarmee gepaard gaat mag nooit een excuus zijn.