Een inwoner van Stadspolders wil zijn té ruime woning splitsen en loopt vervolgens tegen een muur van bestuurlijk onbegrip op. Het kan niet want… moeilijk moeilijk qua parkeerplaatsen en ook nog eens moeilijk moeilijk vanwege een balustrade die, na wat verbouwingswerkzaamheden, misschien wel op een garagedak moet worden gebouwd. En verder… moeilijk moeilijk in verband met de gemeentelijke huisvestingsverordening (lees: regeltjesboek met daarin vooral wat er allemaal niet mag en kan) en ook nog eens moeilijk moeilijk want eh… geef je hiervoor nou serieus toestemming dan zou het zomaar eens kunnen dat je als gemeente een mogelijk precedent geschapen hebt dat de weg vrijmaakt voor potentiële huisjesmelkers met een geinig verdienmodelletje.
Al die mitsen en maren zijn op de persoon in kwestie overigens niet of nauwelijks van toepassing. Ik bedoel… het betreft hier gewoon een alleenstaande oudere man met een té groot huis en dus uiteindelijk een goed idee in het kader van de huidige woningkrapte.
De betrokken diensten zouden dus eigenlijk blij moeten zijn met dit soort creatieve oplossingen, maar reageert in eerste instantie vooral met een ‘nee, want’ in plaats van met een ‘ja, mits.’ En zo struikelt Nederland wooncrisisland weer eens over een door zichzelf uigestrooide rommeldoos  van regelgeving.
En nu weet ik wel dat het Dordtse gemeentebestuur op zich van goede wil is, maar kennelijk draaien de bestuurlijke molentjes tóch weer traag en wordt een muur van ‘hindernissen’ opgeworpen, waardoor elk initiatief op dit gebied eigenlijk al bij voorbaar gedoemd is om in schoonheid te sterven. Het zijn juist de ouderen in dit land – de ouderen in dit geval met een overschot aan woonruimte – aan wie min of meer gevraagd wordt om zoveel mogelijk ‘door te schuiven’ naar kleinere woningen, met als doel ruimte te bieden aan ‘instappers.’ En dus moeten ouderen die bereid zijn om in dit kader hun nek uit te steken niet geconfronteerd worden met ‘moeilijk moeilijk’ maar juist beloond… met ambtelijk maatwerk.