Dordtenaren die niet klagen liggen op de Essenhof. Die conclusie durf ik, na bijna vijftien jaar elke dag een column schrijven voor deze krant, nu wel een keer te trekken.
Een ‘reisje’ op de Facebook-tijdlijntjes van lokale media (part of the job, zeg maar) levert altijd wel weer kostelijk vermaak op, want zelfs het meest positieve nieuws is in Schapenkoppenland altijd wel weer aanleiding om de sombermanskaart te trekken. Waar waren die mensen trouwens in de pré-Facebookjaren? Zaten ze toen met z’n allen bij de dorpspomp te jeremiëren?
Een paar voorbeelden: het gastronomische parkevenementje Lepeltje Lepeltje was weer véél te duur, maar ondertussen was het er wel voortdurend een volle bak. Het prachtig Noorderlicht, dat vooral in de Alblasserwaard adembenemende foto’s opleverde is, volgends een lezer, helemáál niet zo prachtig. ,,Ja hoor, Noorderlicht… dat kan toch nooit zó zuidelijk in Europa? Nee, we worden belazerd, want al die kleuren zijn te danken aan chemtrails. Die zijn levensgevaarlijk, want ze bestaan louter uit chemische troep.’’
Vervolgens: een nieuwsberichtje over een inbreker die door de politie is opgepakt. Altijd fijn toch… weer een boefje tijdelijk ‘van de straat?’ Maar nee hoor, één lezer ziet dat tóch anders:  ,,Wat een onzinbericht! Ik doe toch óók gewoon mijn dagelijkse werk als loodgieter en ik kom nooit in de krant?’
En verder: winkelcentrum Sterrenburg wint een prijs (iets van leukste winkelcentrum of zoiets) en je zou denken… mooi positief nieuws? Maar nee hoor: de een vindt de parkeerplaats te groot en te vuil en een ander vindt ‘m juist weer veel te klein, want (citaat): ,,Je zoek je eigen d’r tegenwoordig de rambam naar een plekkie.’’
Ik stoor me er niet aan hoor… in tegendeel zelfs. Dordtenaren mogen nu eenmaal graag een potje zeuren, zeiken en zemelen. Geloof me, ze hebben heus wel lol in het leven hoor, maar zoiets hang je op dit eiland nu eenmaal niet aan de grote klok.