Het is vandaag de dag hét lot van een burgemeester… dat je van zo’n beetje alles de schuld in je schoenen geschoven krijgt: een pandemie en de vaak impopulaire maatregelen die daarmee gepaard gaan, ongelukkige verkeerssituaties, het verscheiden van de Kerstmarkt, het woningtekort in het algemeen, winkelleegstand, parkeerperikelen, files op de Franse snelwegen, de prijs van een pot pindakaas en het achterlopen van de klok op de Grote Kerk. Die laatste drie heb ik er zelf bij verzonnen, maar het zou zomaar gekund hebben.
Op de tijdlijntjes van de ‘socials’ onder het niet altijd vrolijke nieuws uit de krantenkolommen, tref je altijd wel een groep notoire azijnzeikers, getormenteerde complotdenkers en leegschedelige lomperiken aan, die hun persoonlijke onvrede ongefilterd op de eerste burger projecteren. Wat ik daarbij altijd mooi vond is dat Wouter Kolff (nu dus bijna voormalig burgemeester van Dordrecht) het niet schuwde om met die mensen vól de discussie aan te gaan. Hoe hij dat deed? Simpel; door beleefd en in Jip-en-Janneke-taal bij voortduring te blijven melden hoe de vork wél in de steek zit… soms middels een klein ‘bijlesje’ in Staatsinrichting en even zo vaak door geduldig uit te leggen hoe en op welke (wetmatige) gronden de besluitvorming – over welke aangelegenheid dan ook – tot stand gekomen is. Vaak zag je dan hoe zo’n mopperkont (‘Kolff, je maakt de stad hélemaal kapot!’) stapsgewijs begon in te binden en niet zelden ook eindigden ook niet bepaald okselfris begonnen ‘tweegesprekken’ in consensus of zelfs in een koffieafspraak op het Stadskantoor. En dát wil ik dus even gemeld hebben bij het naderende afscheid van Kolff, die in het najaar dus Commissaris van de Koning van Zuid-Holland wordt… dat hij de inwoners van ‘zijn’ Dordt altijd uitermate serieus nam en dat hij consequent de dialoog bleef zoeken; respectvolle omgangsvormen (van twee kanten dus) hanteerde hij daarbij consequent als norm.
Ik zag deze ‘stap voorwaarts’ niet aankomen, maar ik vind hem wél begrijpelijk.