Blafmans wéét wanneer het marktdag is. Al vóórdat ik uit bed ben zie ik gewoon aan haar ogen (ik fantaseer dat écht niet) dat ze zich verkneukelt op een wandelingetje naar haar favoriete wekelijkse geur- en smaakevenement. En voordat u nu denkt dat ik dit toeschrijf aan helderziendheid of zoiets… nee, natuurlijk begrijp ik wel dat ze dit simpelweg al geroken heeft, want we wonen hemelsbreed op nog geen honderd meter van Sarisgang en Statenplein.
Onze wandelingen op marktochtenden leiden dan ook als vanzelf naar de markt en alternatieve routes worden door Blafmans dan simpelweg niet geaccepteerd. Bij de eerste de beste straathoek vanaf ons huis blijft ze stokstijf staan tót aan het moment dat ik besluit de goeie kant op te gaan. Dreig ik ook maar enigszins van koers te wijzigen dan word ik getrakteerd op een potje hondenchantage in optima forma. Hoe dat in zijn werk gaat? Blafmans gaat liggen, keert zich op de rug, vier poten gaan de lucht in en ik word met lieve doch vastberaden blik aangestaard. ,,We gaan vandaag mijn kant op, of ik blijf hier de rest van de dag liggen. Jij mag kiezen.’’
En ja, dan kún je natuurlijk een potje gaan staan mopperen, soebatten of aan die riem gaan lopen trekken, maar – ik heb het állemaal geprobeerd – dat heeft geen enkele zin, want nog geen twee meter verderop ontvouwt zich precies hetzelfde toneelstukje. En dus… zin of geen zin, tóch maar naar de markt voor een stukje kibbeling bij de viskraam, een hondensnoepje bij Schot en een half koekje bij mijn eerste bakkie koffie op het terras.
Mocht u me nou op vrijdag- of zaterdagochtend op een Dordtse straathoek al druk delibererend aantreffen bij een ruggelings neergestreken viervoeter… lach me dan niet uit maar toon begrip en medeleven. Het valt immers niet altijd mee de baas te zijn van een voormalig Bulgaarse straathond met een stevige eigen mening.