In navolging van Amsterdam en Rotterdam overweegt nu ook de gemeente Dordrecht om een verbod in te voeren op het voeren van eenden. Waarom? Tja… om meerdere redenen eigenlijk: voedselresten op straat en in het water trekt ongedierte zoals ratten aan. De overlast van deze knagers, die behoorlijk schadelijk zijn voor de volksgezondheid, neemt in veel steden, waaronder ook Dordt dus, de laatste jaren schrikbarend toe. Verder is het eten van grote hoeveelheden witbrood (waar vooral veel zout in zit) ook niet bepaald bevorderlijk voor de gezondheid van eenden en ten derde is het, behalve wellicht als de sloten in de winter bevroren zijn, ook behoorlijk nutteloos, want Kwik, Kwek en Kwak hebben over het algemeen genoeg te eten.
Kortom, enerzijds begrijp ik die voorgenomen maatregel wel, maar ik heb er toch ook wel wat moeite mee. Waarom? Tja… vanwege het sentiment natuurlijk; ik heb warme herinneringen aan die momenten aan de waterkant (in het Sterrenburgpark) met mijn oma en later, toen ik zelf vader werd, met mijn eigen kinderen aan de Spuihaven, die aan mijn achtertuin grenst.
Volgens mij draait het bij deze kwestie uiteindelijk om iets heel simpels… namelijk maat houden. Eén bruin boterhammetje, zorgvuldig in kleine stukjes uitgestrooid, is uiteindelijk toch écht iets héél anders dan het domweg in de sloot mieteren van een half brood. Ik bedoel eigenlijk te zeggen dat er (ja, ook voor handhavers, die straks wellicht een boete van wel 100 euro kunnen uitschrijven) wel degelijk onderscheid te maken is tussen het een en het ander.
Wellicht is het een idee om in Dordrecht, in navolging van Rotterdam en Den Haag, zogeheten broodcontainers te introduceren. Het brood dat je hierin – zonder de verpakking natuurlijk – kunt dumpen, wordt vergist tot biogas hetgeen een relatief schone energie-opwekker is. Gooi daar dan het gros van je ouwe brood in en zie dat ‘geluksmomentje’ van oma met de kleinkinderen en dat éne boterhammetje door de vingers.