Tja… de sportschool. Ik kom er alweer twee jaar en da’s niet om mijn goddelijke figuurtje bij te werken. Nee, het is pure noodzaak… iets met de medische bingokaart, zeg maar. ,,Tegen alles heb ik een pilletje hoor,’’ zei ooit mijn huisarts op nauwelijks hoorbare, maar voor de goede verstaander wel degelijk schampere toon toen hij, na wat onderzoekjes, tot de conclusie kwam dat er op het gebied van bloeddruk, cholesterol, suikerhuishouding en gewicht wel het een en ander te verbeteren viel. En omdat ik nu eenmaal een schrikbeeld heb van zo’n dagelijkse trits met smarties, zette ik – ruim twee jaar geleden dus – mijn eerste schreden in die sportschool alwaar je begeleid door jeugdige en enthousiaste medewerkers (en een computer vol statistieken) een vastomlijnd programmatje moet afwerken.
Ik heb er inmiddels al twintig kilo aan lichaamsgewicht ‘weggepoetst’ en ook mijn medische bingokaart is weer enigszins op orde. Er is alleen één probleem: de sportschool ligt op één minuut lopen van mijn huis en letterlijk naast de Dirk. En dus kom ik daar vaak in sportkleding, om na de training mijn boodschapjes te doen. Maar wat schetst mijn verbazing? Juist na zo’n uurtje trainen en dat haastige boodschapje dat daarop volgt, wordt ik bij de zelfscankassa nagenoeg altijd gecheckt. Kom ik op niet-trainingsdagen bij de Dirk in – ofwel mijn gewone kloffie dus – dan is er niks aan de hand. En nee, dat zal ik die meisjes aldaar nooit aanwrijven hoor… die doen  gewoon hun werk en dus blijf ik altijd vriendelijk. Wél heb ik het vermoeden dat men bij Dirk kennelijk besloten heeft dat mensen in trainingsbroek en sportslippers eerder geneigd zijn om de boel te belazeren. Sorry hoor, maar deze frustratie móest ik even kwijt, na vijf Dirk-bezoekjes en exact evenveel ‘check-ups’ binnen één en dezelfde week. Morgen ga ik weer gewoon ouderwets in de rij staan, want tijdwinst leverde die zelfscan me afgelopen week tóch niet op.