,,Zijn deze nou van jou of van je dochter?’’ Ik zou die vraag nooit gesteld hebben als ik Henk niet zo goed zou kennen. Op een terras aan een ‘stomend’ Groothoofd, omgeven door een kwartet joelende meiden, zit mijn, in Hilversum woonachtige oud-collega, met wie ik in ooit mooie programma’s maakte voor een omroep die destijds nog een haan in het logo droeg. ,,Beetje van allebei’’, luidt het antwoord van de pensionada-papa die, naar eigen zeggen, alweer ‘middenin zijn derde legje’ zit. ,,Da’s voor sommigen wel eens verwarrend hoor, want ik heb, los van deze vier, ook nog eens drie kleinkinderen die alweer ouder zijn dan mijn jongste kinderen, Maar weet je? Ze hebben daar zelf geen moeite mee; van de vier jongedames die ik nu bij me heb is er eentje van mijn oudste zoon uit mijn eerste huwelijk en eentje van mijn jongste dochter uit mijn tweede huwelijk. Die twee anderen zijn van mij en m’n vriendin. Maar aangezien ze alle vier ongeveer zeven zijn, beschouwen ze elkaar als zusjes en dat gaat prima hoor.’’
Onder het genot van een bak koffie en een ouwe Rutte (de meiden zitten inmiddels aan de patat) praten we over vervlogen jaren. Dan komt er een jonge vrouw aanlopen… mét kinderwagen en Henk begroet haar met veel enthousiasme. ,,Da’s zeker je vriendin’’, zeg ik, ,,Leuk om haar eens te ontmoeten.’’ Henk grijnst: ,,Nee… da’s mijn Dordtse schoondochter uit het tweede huwelijk van mijn zoon. Zij is trouwens de zus van mijn vriendin. Die kon vandaag niet mee, want ze moest werken.’’
,,En in die kinderwagen zit dan zeker je jongste kleinkind?’’ Henk schiet nu onbedaarlijk in de lach en zegt: ,,Weer fout. Da’s haar hond… die houdt niet van lopen.’’
Vanuit die kinderwagen kijkt een teckel me nu wantrouwig aan. ,,Nóg twee Rutte dan maar?’’, zeg ik, nét voordat ook ik in een niet meer te stoppen lachstuip schiet.