Nee, deze column gaat niet over het machtsvacuüm in Afghanistan en ook niet over het alsmaar nijpender wordende woningtekort. Mijn onderwerp van vandaag is wat eh… trivialer van aard. Het gaat namelijk over die (van Drenthe gekregen) zwerfkei die een jaartje of dertig lag te verwaarlozen op een drassig veldje aan de Nassauweg waarnaast vroeger het politiebureau stond. Die kei (uiteindelijk tóch een soort gemeentelijk relatiegeschenk) is onlangs, op instigatie van Dordtenaar Lou Baan, verplaatst naar een plek op de Essenhof, alwaar ‘ie er weer prachtig en voor iedereen zichtbaar bij ligt. Alleen wat schetst mijn verbazing? Dat ding ziet er, qua vorm, héél anders uit dan die kei die ik me van de Nassauweg herinner. Ik durfde er aanvankelijk niks over te zeggen, omdat ik aan mezelf twijfelde… zoiets van ‘dat zal wel door jarenlange erosie zijn gekomen’ of ‘hij ligt nu op de Essenhof misschien meer zijdelings in de grond.’
Mijn twijfel werd nog eens versterkt door een berichtje dat ik ontving van Ron de Bruijn, voormalig medewerker van het Regionaal Archief, alwaar hij nog altijd (inmiddels als vrijwilliger) nauw betrokken is bij de collectie Beeld & Geluid. Als iemand dus op het gebied van ‘plaatjes’ nou als een autoriteit kan worden aangemerkt is hij het wel. Ron schreef me het volgende: ‘Wat is er toch in hemelsnaam met die zwerfkei gebeurd? Is het eigenlijk nog wel dezelfde?’ Ter verduidelijking van zijn verhaal stuurde Ron me twee foto’s toe: eentje uit 1994 (‘Die heb ik destijds zelf gemaakt’) en eentje van heden (‘Ik ben daar onlangs speciaal voor naar de Essenhof gegaan’). En wat blijkt? Het verschil is inderdaad onmiskenbaar. ,,Zeg nou zelf… die stenen lijken toch helemáál niet op elkaar?’
Ik heb sindsdien diverse oud-ambtenaren en voormalig collega’s (uit vroeger jaren) met die vraag geconfronteerd, maar niemand kom me hierop een antwoord geven.
Kortom, ik ben op zoek naar lezers met een heldere verklaring.