‘Moet je maar niet in de binnenstad gaan wonen.’ Dat oliedomme zinnetje – vaak op de sociale media te vinden onder artikelen met betrekking tot geluids- of verkeershinder die centrumbewoners soms ervaren – komt me écht de strot uit. Waarom? Omdat dit argument de laatste tijd steeds vaker wordt aangevoerd om binnenstadsbewoners die voor hun recht strijden, de mond te snoeren. Kennelijk verkeren dit soort types in de veronderstelling dat het stadshart een soort Efteling is, die geheel en al is opgezet om louter bezoekers te amuseren en dus wordt elke vorm van binnenstedelijke overlast vandaag de dag, ja zelfs door politici, wel érg makkelijk afgedaan als ‘collateral damage.’
De werkelijkheid zit genuanceerder in elkaar. Feit is dat de meeste centrumbewoners bewust gekozen hebben voor een bestaan in een liefst zo levendig mogelijk centrum. Dat biedt immers veel voordelen, zoals een theater, een bioscoop, terrasjes, restaurantjes, evenementen, winkels en supermarkten ‘om de hoek.’  Het zijn juist die dingen die een bestaan in de binnenstad zo aantrekkelijk maken, al staan daar inderdaad óók wel wat ‘nadelen’ tegenover, zoals hier en daar wat meer herrie, drukte en ‘parkeerkrapte.’
Overigens begrijp ik best dat er ook mensen zijn die zich juist prettiger voelen in een rustige buitenwijk. Ieder z’n meug toch? En trouwens, notoire zeurpieten hou je overal… óók in buitenwijken.
Hun ‘woonkeuze’ ontneemt centrumbewoners echter niet het recht om voor zichzelf op te komen. Kortom, als omwonenden van de Prinsenstraat klagen over geluids- en trillingsoverlast van té hard rijdende automobilisten, dan mag je dat never nooit afdoen als gezeur. Veel delen van de binnenstad zijn nu eenmaal eeuwen oud en simpelweg niet ‘gemaakt’ om veel en zwaar verkeer te trotseren.
Het argument ‘moet je maar niet in de binnenstad gaan wonen’ is sowieso een dom argument. Zonder bewoners zou een binnenstad namelijk een dooie binnenstad zijn en geloof me… daar wil je als bezoeker op je vrije zaterdag niet dood gevonden worden.