Toen mijn lief, mijn viervoeter en ik, na een uurtje ‘spazieren’ op en rond Stadswerven, afgelopen zaterdagavond huiswaarts keerden via de Prins Clausbrug  viel ons oog op een jongen die, half onder die brug, druk in de weer was met kabels en touwen. Eén touw had hij met een haak aan het beweegbare brugdeel vastgemaakt en vervolgens liep hij, met professioneel ogende tred naar het puntje van deze landtong alwaar hij datzelfde touw, zo’n veertig meter verderop om een verlichte seinpaal (voor de scheepvaart) heen sloeg. Hij spande dat touw strak aan en kwam vervolgens teruglopen… kennelijk omdat hij aan onze verbaasde blikken zag dat zijn actie enige uitleg vereiste. ,,Het wordt een tokkelbaan’’, zo legde hij uit. Als straks de brug omhoog gaat, laat ik me mee omhoog voeren en dan tokkel ik via die zipline weer veilig naar beneden.’’
We keken wat bedenkelijk en dus haastte hij zich om hieraan toe te voegen dat hij dit – ik citeer – ‘met toestemming van de autoriteiten’ deed.
Dat kwam op ons wat ongeloofwaardig over… niet alleen omdat de brug zó laat op de avond meestal sowieso niet meer open gaat, maar vooral ook omdat zijn zelf geconstrueerde tokkelbaan er nogal wankel uitzag.  ,,Ik geloof er geen snars van’’, zei mijn lief. ,,Da’s vast een eh… Don Quichotje.’’ We namen plaats bij de brug en overlegden hoe we dit ‘accident waiting to happen’ nu moesten zien te voorkomen. En toen kwam – écht gebeurd – héél toevallig wethouder Marc Merx aangefietst. We vertelden hem ons verhaal en hij reageerde adequaat door meteen de afdeling Toezicht te bellen. Dat bleek achteraf een verstandige ‘move’ geweest te zijn, want later die avond is Don Quichot, nog vóórdat hij zijn levensgevaarlijke plan ten uitvoering kon brengen, op vriendelijke, doch kordate wijze huiswaarts gezonden. De tokkelfantast staat, zo heb ik begrepen, de komende tijd ietwat verscherpt onder toezicht. De brug ook trouwens.