Ik weet het… in het verleden was ik soms best wel wat cynisch over Stadwerven. Dat had vooral te maken met het feit dat die nieuwe stadwijk (nou ja, officieel géén wijk) ons begin deze eeuw zo beloftevol werd voorgespiegeld. Ik bedoel: er zou hier, althans volgend de folders uit die tijd, een verbazingwekkende ‘nieuwe’ wereld verrijzen met plek voor innovatie op woongebied en verder ook met maritiem onderwijs, horeca en allerlei commerciële en culturele voorzieningen; zo werd er rijkelijk gefantaseerd over wooncomplexen die, met het tij mee konden dalen en zakken, over een lokaal theatertje, een dorpspleintje en over trendy café’s met terrasjes. Stadwerven was als het ware de natte droom van zowel architecten als van het toenmalige gemeentebestuur.
Maar toen sloeg de crisis toe en werd de uiteindelijke ‘doorstart’ van dit schiereilandje (dat een tijdje zelfs helemaal leek te worden afgeblazen) een stuk bescheidener. Wat blijft is een buurtje met weidse uitzichten en verfrissend licht… een plek ook waar je als binnenstadsbewoner even lekker lucht kan happen. Maar Stadsweren ontwikkelt zich momenteel toch vooral als een aangename ‘retraite’ voor senioren, die het zich kunnen veroorloven in appartementen te wonen van minimaal een tonnetje of zes, zeven acht. Daar is op zich niks op tegen, alleen is het er nu wel een beetje saai. Daarbij komt dat een heleboel aangekondigde nog te bouwen appartementencomplexen (eigenlijk méér van hetzelfde) vooralsnog niet doorgaan, als gevolg van crisis in de bouwsector.
Ik zou zeggen… laat die bouwplannen voor wat ze zijn, want de vraag naar woningen in het topsegment is volgens mij op dit eiland al lang en breed verzadigd. In plaats daarvan lijkt het me beter als we iets van die ‘beloofde’ ideeën voor een wat meer levendig Stadswerven tóch gerealiseerd kunnen krijgen. Kortom: méér horeca dus, ruimte voor bescheiden evenementen, een levendig stadsparkje en vooral betaalbare woningen. Alles beter dan de dooie boel die het nu dreigt te worden.