Er ligt een gemeentelijk briefje in de bus… gericht aan de bewoners rondom de Spuihaven. Daar ben ik er één van, want mijn achtertuin ligt aan die haven die eigenlijk geen haven meer is, maar een soort singel. Ooit was de Spuihaven een voor Dordrecht belangrijk ‘binnenwater’, met aan beide uiteinden sluizen die toegang tot de rivier verschaften. De stadssanering, die halverwege de jaren vijftig begon (en doorliep tot in de jaren zeventig) leidde tot de gedeeltelijke demping van deze ooit zo bedrijvige binnenstedelijke waterverbinding. In 1999 kreeg de gemeente daar spijt van en werd een in 1971 volledig gedempt deel van de Spuihaven, weer open gegraven; alleen kwam er op het Achterom geen brug, maar een dam en daarmee werd de mogelijkheid om het water weer vanaf de rivier toegankelijk te maken, nagenoeg definitief geblokkeerd. 
En dus is de Spuihaven nu een uit de kluiten gewassen sloot die er overigens (met véél groen) wél héél aantrekkelijk bij ligt. Ik woon er al dertig jaar en moet me, als ik op de Vriesebrug een harinkje scoor, soms nog wel eens in m’n arm knijpen, onder het motto: ‘Wauw, wat is het eigenlijk mooi hier… woon ik daar écht?’ Mijn volgende gedachte is dan meestal: ‘Jammer dat mijn roeiboot alweer jaren ondersteboven in mijn achtertuin ligt omdat er een gat in de bodem zit. Dat moet ik nou toch écht eens gaan fixen.’
Dát brengt me terug bij de brief: vanaf zaterdag tot aan september wordt, ter hoogte van La Venezia, namelijk een verhuurpunt voor waterfietsen en Sups (Stand-Up Padleboards) ingericht. Niet álle omwonenden zullen het met me eens zijn, maar mij lijkt dat reuze gezellig. Alleen lijkt het me nóg gezelliger als het gemeentebestuur nou eens serieus gaat nadenken over een toekomstige ‘opening’ van de Spuihaven met een heuse bootsluis (en dus niet louter een watersluis) ter hoogte van de Riedijk. Dát maakt een waterrondje Dordt pas écht compleet.