Go Sharing… u weet wel, dat bedrijf van die gifgroene scootertjes, heeft besloten om er met onmiddellijke ingang een punt achter te zetten. Waarom? Tja, da’s nou precies het enige dat, in het door het bedrijf uitgegeven persbericht, onduidelijk blijft? Ach, ik kan het natuurlijk wel raden: dat malle concept, gestoeld op een ‘aangekweekte’ instant-behoefte, is gewoon niet meer rendabel te krijgen. Wat bijna drie jaar geleden begon als een soort guerrilla-actie (zoveel mogelijk van die dingen over het land uitstrooien) is inmiddels gebonden aan allerhande restricties. Logisch ook, want veel mensen ergerden zich een lage liesbreuk aan die dingen die, na gebruik zo’n beetje overal in de stad (soms zelfs overdwars op stoep of weg) werden gedumpt.
Eén van die restricties (ik heb het nu even over Dordt, maar volgens mij was ‘ie in meerdere steden van toepassing) is het feit dat je de dingen, na gebruik, nu op speciaal daarvoor aangewezen plekken moest parkeren en dus niet meer overál kon achterlaten. En ook al hadden sommige gebruikers daar maling aan, je moest de laatste tijd kennelijk wel nét iets meer moeite doen (een stukkie lopen bijvoorbeeld) om zo’n ding te bemachtigen. Daarbij kwam natuurlijk ook nog eens de helmplicht. Ik bedoel… ik heb zo’n scootertje zélf noot gebruikt, maar de gedachte dat ik een helm moet opzetten die half Dordt al op z’n knijter heeft gehad lijkt me nou ook niet bepaald aanlokkelijk.
Persoonlijk zal ik dan ook geen traan laten over de ondergang van Go Sharing. Het project had in mijn optiek maar bar weinig te maken met ‘groene’ motieven van zowel de exploitant als de gebruikers; het was uiteindelijk niets meer of minder dan een gevalletje ‘hit and run’ in de categorie durfkapitalisme met daaroverheen een eh… groen sausje om gemeentebesturen te verleiden.
Ik vermoed trouwens dat er – mislukt of niet – vast een paar slimmeriken héél rijk geworden zijn van dit concept.