Ik mis ze wel hoor… die grote sportevenementen van deze zomer. Goed, we hebben nog een stukkie ‘Tour de Femmes’ voor de boeg en de voetbalcompetitie is inmiddels ook weer begonnen, maar het was allemaal gewoon zó lekker… op de radio.
Wandelend door de stad vormden RadiOlympia en Radio Tour de France de afgelopen weken de soundtrack van mijn bestaan. Twee werelden, die op zich niet zoveel met elkaar te maken hebben, kwamen ineens onverwacht dicht bij elkaar, namelijk het Dordt van mijn dagelijks bestaan, met ‘daaronder’ het geluid van adembenemende live-verslagen. Zo werd een roeiwedstrijd, vanaf een bankje met uitzicht op drie rivieren, ineens wel héél spannend; ik hoefde niet eens letterlijk mijn ogen dicht te doen om er daadwerkelijk hélemaal bij te zijn, want de commentatoren die op Radio 1 verslag deden van de Tour en ‘De Spelen’ verstaan namelijk écht hun vak.
En zo hoorde ik Dylan Groenewegen een etappe winnen op de Wantijdijk, hoorde ik ‘team Femke’ naar edelmetaal snellen op het Bagijnhof en Sifan het onmogelijke verrichten in de Grotekersksbuurt. En ja, natuurlijk keek ik die overwinningen thuis nog eens terug, maar zo opwindend als op de radio werd het nooit meer. Nou ja, met uitzondering dan van die inhaalrace van Femke en die beslissende ‘buzzerscore’ van het drie-tegen-drie basketballteam. Die bleven ook in de herhaling en zelfs in de herhalingen van die herhaling nog behoorlijk van invloed op mijn hartslag.
Met muziek werkt het trouwens ook. Gisteravond wandelde ik over de Wijnstraat en zag ik in de verte een vent naderen die ik liever had vermeden; de man heeft namelijk altijd wat triviaals aan te merken op mijn column van de dag ervoor en daar had ik nou nét even geen zin in. Op dat moment hoorde ik de Beatles in mijn oordopjes heel hard ‘Help’ zingen.
Toeval bestaat niet, want het direct daarop volgende nummer was ‘Vluchten kan niet meer.’