,,Hallo Dordrecht,’’ riep de cabaretier in een bomvolle zaal van Kunstmin. ,,Is dat trouwens leuk… hier wonen?’’ voegde hij er aan toe. Er werd gegniffeld. ,,Nee, niks an’’,  riep een vrouw: ,,Het houdt niet over’’, brulde een man achter haar. ,,Het ligt wél lekker dichtbij Rotterdam en je zit ook zó in Breda’’, voegde hij er schamper aan toe.
En ontstond een melig moppersfeertje over wat er zoal niet deugt ‘aan’ Dordt en na een tijdje besloot de cabaretier zijn openingsdialoogje met de woorden: ,,Gek eigenlijk… Ik begin mijn voorstellingen altijd met de vraag of mensen het in hun woonplaats een beetje naar hun zin hebben, maar waar ik ook ben, of dat nu Venlo, Deventer of Dordrecht is, de reacties zijn bijna altijd negatief. Kennelijk woont niemand in dit land in de plaats waar ‘ie écht wil wonen. Dát brengt mij dus bij vraag twee: waarom woont u hier eigenlijk nog?’’ Er werd luid gelachen, tot iemand riep: ,,Het is hier best mooi hoor… met veel water en prachtige monumenten.’’
Die avond in Kunstmin speelde zich jaren geleden af, maar ik herinner me nog goed hoe de sfeer omsloeg, want in het publiek troefden mensen elkaar ineens af in een opsomming van wat er wél leuk is in Dordt. ‘Terrassen, Big Rivers, het Drierivierenpunt, Johan en Cornelis, de hertjes in park Merwestein en de historische havens… zo’n beetje alles waar we kennelijk met z’n allen tóch zielsveel van houden, kwam binnen een tijdsbestek van nog geen minuut aan bod. In de stilte die daarop volgde riep een man achter mij: ,,En vergeet Kees Buddingh’ niet.’’
Toen gebeurde er iets bijzonders; de cabaretier begon Buddingh’s gedicht ‘De Blauwbilgorgel aan te heffen en de zaal brulde de woorden moeiteloos mee. Dat ontroerde mij.
Buddingh’ is volgend jaar 40 jaar dood. Laten we dat niet vergeten, bijvoorbeeld door nu eindelijk eens een ‘beeld in brons’ voor de man op te richten.